niedziela, 11 maja 2014

Chapter 12

Nie umiemy przewidywać najistotniejszego. Każdy z nas zaznał w życiu największych radości wtedy, kiedy nic ich nie zapowiadało. - Antoine de Saint - Exupery



Dalej nie mogłam dojść do siebie po wydarzeniach wczorajszego dnia. Nie pamiętam nawet jak znalazłam się w domu Nialla. Pamiętam tylko jego czułe słowa i ciepło jego ciała. To wystarczyło mi abym poczuła się bezpiecznie. Ubrana w za duży T-shirt blondyna i jego spodenki obudziłam się w sypialni, która była mi tak dobrze znana. Niall musiał przebrać mnie jak tylko tu przyjechaliśmy. Na myśl, że mógł bezkarnie przyglądać się mojemu gołemu ciału zadrżałam. 
Wygrzebałam się z łóżka i cicho otwierając drzwi wyszłam z pokoju. W kuchni natrafiłam na Horana.
Uśmiechnął się na mój widok. Zdziwiona uniosłam brwi.
Uśmiech na jego twarzy to doprawdy rzadkość. 
- Napijesz się herbaty ? - zapytał a w jego głosie mogłam usłyszeć troskę
Nie potrafiłam wyrzec słowa. Wciąż wpatrywałam się w jego twarz i nie wierzyłam, że ten troskliwy chłopak to Niall jakiego znałam. 
- Nie lubisz herbaty ? - przeczesał swoją blond czuprynę ręką i oparł się o kuchenny blat. 
Podeszłam bliżej niego.
- Mam ochotę na kawę - powiedziałam nieśmiało.
On znowu się wyszczerzył, tym razem ukazując rząd równych i białych zębów.
- Z mlekiem? - zapytał wciąż uśmiechnięty
Kiwnęłam głową i skierowałam się do salonu.
Usiadłam po turecku na dużej, beżowej kanapie.  Wzrok wbiłam w szklany stół. 
-Hej księżniczko! - Niall zbliżał się z dwoma kubkami napełnionymi kawą - Już wszystko dobrze. Nie musisz się bać.
Westchnęłam tylko i sięgnęłam po czarny kubek z jasnobrązowym płynem.
-Nie przesadziłem z mlekiem? - usiadł obok mnie i załączył duży plazmowy telewizor
Uśmiechnęłam się lekko. Wszystko było takie... normalne.
- Nie - pokręciłam głową- taką właśnie lubię.
Chłopak westchnął z ulgą i popatrzył w moje oczy.
- Słuchaj- przejechał językiem po swoich pełnych wargach- to co zdarzyło się wczoraj to ..
- Dziękuję - przerwałam mu - Gdyby nie ty ...
Zapadła cisza.
- To co zrobiłaś było nieodpowiedzialne- w jego oczach przez moment widziałam gniew. Chłopak zamknął je na chwilę i kontynuował już spokojniej- Nie chcę żebyś sama chodziła do takich klubów. Tym razem miałaś szczęście bo po raz kolejny zjawiłem się jak superbohater i uratowałem ci życie.

Z nerwów zaczęłam obgryzać paznokcie. Nie miałam pojęcia dokąd zmierza ta rozmowa. On był tak cholernie trudny do rozszyfrowania.
- Ten skurwiel... - jego twarz stężała a w oczach znów zabłysł gniew - Malik...
Prychnął i zacisnął pięści.
- Chciał się na mnie zemścić dlatego uderzył w mój najczulszy punkt. Na szczęście dupek dostał to na co zasłużył. - potarł swoje czoło dłonią.
Nie wiedziałam co zrobić. Jak zareagować? Nie bardzo mogłam to wszystko zrozumieć.
- Twój słaby punkt? - zapytałam  unikając jego wzroku 
Blondyn westchnął i napił się kawy. Odstawił ją na stół i chwycił moją rękę.
- Ty. - spojrzał w moje oczy a ja znieruchomiałam.
- Słucham?- myślałam, że serce wyskoczy mi z piersi. Na skutek jego dotyku przez całe moje ciało przeszły dreszcze.
- Cholera nie jestem dobry w te klocki -ściągnął brwi i przejechał kciukiem po mojej dłoni.
Ja wciąż milczałam. To wszystko było tak nierealne. Tak dziwne... Przerażające i zarazem pociągające.
- Wiem, że po tym wszystkim co ci zrobiłem - odchrząknął - Nie zasługuję na choćby cień sympatii z twojej strony. Wiem, że nie mogę czuć w ten sposób.
Chwilę wpatrywaliśmy się sobie w oczy jakbyśmy toczyli ze sobą jakąś cichą walkę. Skinęłam głową na znak, aby kontynuował.
-Chcę być z tobą, muszę być z tobą, potrzebuję tego - zamilkł 
- Ja nie wiem co powiedzieć - wyszeptałam. Ręce mi drżały, zaschło mi w gardle a w głowie miałam setki myśli.
On tylko pokiwał głową dając mi znak, że rozumie.
- Skrzywdziłem cię Vivienne- głośno przełknął ślinę - Tak cholernie cię skrzywdziłem.
Westchnęłam. Czułam się jak uczestniczka jakiegoś głupiego show, gdzie za moment ktoś wyskoczy z ukrytą kamerą i krzyknie : "Mamy Cię!". 
Kim Ty jesteś? Ten Niall który teraz koło mnie siedział nie był ani trochę podobny do tego do którego przywykłam. Którego znałam? 
Czy powinnam dać mu szansę? Czy jest możliwe aby ktoś taki jak on się zmienił?  Mój rozum mówił kategoryczne NIE, natomiast serce krzyczało : TAK !
- Posłuchaj Niall - głos mi drżał- Nie jestem pewna czy mogę ci wierzyć. Niczego nie jestem pewna. Boję się. Tak bardzo się boję tego, że znowu mnie skrzywdzisz.
Blondyn ze smutkiem pokiwał głową.
- Jestem skurwielem nie lepszym niż Malik. Nie zasługuję na ciebie Vivienne - Ze złością uderzył w stół. Stojące na nim kubki z kawą zatrzęsły się. - Cholera! Nie wiem co ja sobie myślałem. Ja nie zasługuję na nic. Nie zasługuję na szczęście. Ktoś taki jak ja nie ma prawa do szczęścia.

Pod wpływem impulsu złapałam jego dłoń tym samym ściągając na siebie jego uwagę.
- Niall ja chce spróbować - powiedziałam cicho. Głos wciąż mi drżał.
On z niedowierzaniem spojrzał na mnie i złapał mnie za kolano.
- Co ty mówisz ? - Był w takim samym szoku jak ja
- Chcę ci dać szansę - zacisnęłam wargi i przełknęłam ślinę






Niall odwiózł mnie do domu. Nie zamieniliśmy ze sobą ani jednego słowa. Chyba oboje byliśmy w zbyt dużym szoku aby cokolwiek powiedzieć. Może jestem idiotką, ale nie potrafiłam postąpić inaczej. 
Chcę mu pomóc walczyć z tym całym gównem, które w nim siedzi. Nie wiem czy zdołam opanować jego ciemną stronę, ale wiem, że jeżeli nie spróbuję to będę żałowała.
Otworzyłam drzwi wejściowe i gdy tylko przekroczyłam próg domu rodzice zaatakowali mnie mnóstwem pytań.
 "Gdzie Ty do cholery byłaś? Martwiliśmy się!" , "Co Ty sobie wyobrażasz?", "Ile Ty masz lat?".
- Byłam w klubie - przewróciłam oczami. Rodzice to akurat mój najmniejszy problem.
- Jak Ty się zachowujesz młoda damo? - ojciec spojrzał na mnie oskarżycielsko - Nie poznaję cię!
Weszłam do kuchni i nalałam sobie soku pomarańczowego. Odsunęłam krzesło od stołu  i usiadłam na nim rozkoszując się smakiem świeżych pomarańczy. Rodzice podążyli za moim przykładem i usiedli naprzeciw mnie.
Tata był wściekły. Mama była tylko zmartwiona.
- Nie było cię przez całą noc! W twoim stanie to niewskazane! - ojciec pokręcił głową. 
Prychnęłam.
- Przestań do mnie mówić jakbym była ciężarna! - zmrużyłam oczy. Teraz to ja byłam wściekła- Ja umieram! Zrozum wreszcie, że mogę robić co chce! No bo co może mi się stać? Mogą mnie zabić? Pf! I tak umrę! 
W oczach miałam łzy. Rodziców chyba zamurowało. Na twarzach mieli wymalowany szok.
Gwałtownie wstałam od stołu i pobiegłam na górę do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku ukrywając twarz w dłoniach. Próbowałam jakoś opanować napływające łzy. Minęło trochę czasu i w moim pokoju zjawiła się mama. Usiadła obok mnie , zebrała moje włosy i zaplotła mi warkocz. 
- Nie płacz aniołku- pogłaskała mnie po głowie
Spojrzałam na nią przez zaszklone oczy i lekko się uśmiechnęłam. Tak bardzo ją kochałam. 
- Tata niepotrzebnie się unosił. Po prostu się martwił - przytuliła mnie i pocałowała w czoło - tak jak ja.
- Przepraszam mamo - powiedziałam cicho
- Następnym razem po prostu zadzwoń i nas uprzedź ok?
- Ok 
- Spotkałaś jakiegoś chłopca? - zapytała po chwili ciszy. Na twarzy miała uśmiech.
kiwnęłam głową
- Jak ma na imię?
- Niall - odpowiedziałam czerwieniąc się 
Przyglądała mi się przez chwilę. Sięgnęła do kieszeni swojego swetra i wyjęła czekoladę. Obie szeroko się uśmiechnęłyśmy. Otworzyła ją a ja od razu wsadziłam sobie jeden kawałek do ust. Pyszne. Karmel i cukier - czyli to czego nie powinnam jeść.
- Opowiadałam ci kiedyś o moim pierwszym chłopaku? - zapytała
- Nieee - zaśmiałam się ocierając resztki łez
- Miał na imię Kevin i był zegarmistrzem. Uwielbiałam patrzeć jak pracuje z lupą przy oku.
Obie wybuchnęłyśmy śmiechem. Tego mi było trzeba. Luźnej, babskiej rozmowy.
- Ilu właściwie miałaś chłopców? - zapytałam sięgając po kolejny kawałek czekolady 
Mama odgarnęła długie włosy na ramię.
- Hmmm sama nie wiem - zamyśliła się
- Czy tata był najlepszy? 
- Och twój tata! - zawołała przyciągając rękę do piersi w melodramatycznym geście- Jest najrozsądniejszym mężczyzną jakiego spotkałam.
-O tak to prawda! - zaśmiałam się
- Pamiętasz jak w lato hmmm miałaś wtedy 13 lat pierwszy raz od kilku lat wsiadłam za kierownicę samochodu i pojechałyśmy na zakupy? Rozbiłyśmy wtedy jego nowego Mercedesa. Zrobił nam straszną awanturę.
Pamiętam. Potem przyszła zima i postawiono mi diagnozę. Nie wiem czy mama od razu wierzyła w to, że jestem chora. Długo nie mogła się z tym pogodzić. Chyba dalej nie może.
- W przyszłym tygodniu idę do szpitala. Pójdziesz ze mną?
Spochmurniała.
- Oczywiście skarbie - spojrzała mi w oczy jakby szukała odpowiedzi na jakieś pytanie
- Chcę żebyśmy poszły tylko we dwie- powiedziałam
- Bez taty ?- była trochę zdziwiona, ale po chwili pokiwała głową na znak zgody.
Znowu mam bóle głowy. Chcą mi zrobić punkcję lędźwiową. 
Mama pochyliła się i pocałowała mnie w policzek. Poczułam na twarzy jej ciepły oddech i strach przed zabiegiem odpłynął. 
- Wszystko będzie dobrze. Razem sobie z tym poradzimy - wyszeptała mi do ucha.
Wiedziałam, że nic nie będzie dobrze, jednak nie chciałam przysparzać jej zmartwień. I tak już prawie w ogóle nie sypia.
Kiedy mama wyszła przygotować kolację podniosłam się z łóżka i podeszłam do dużego lustra, które stało przy ścianie w moim pokoju. Ściągnęłam koszulkę. Moja skóra zrobiła się szara. Dotknęłam palcem brzucha i miałam wrażenie, że zapada się w nim jak w jakimś miękkim cieście. Wszystko z powodu sterydów.Podawano mi wysokie dawki leków których nazwy nie potrafię wymówić. Przez nie człowiek tyje, brzydnie i traci panowanie nad sobą. Od kiedy je odstawiłam zaczęłam gwałtownie chudnąć. Teraz mam kościste biodra i wystające żebra. Znikam jak duch.
Z szafy wyjęłam luzny T-shirt i założyłam go na siebie. Rzuciłam się na łóżko i głęboko odetchnęłam.
Niall... 
On jest dla mnie ucieczką od rzeczywistości.
Czy kiedyś dowie się o mojej chorobie? Jak zareaguje? 
















No i jest! Wiem, że chujowy no :c Nie jestem z niego zadowolona.
No ale robaczki jeżeli wciąż tu jesteście to zostawcie po sobie ślad i wybaczcie mi moją długą nieobecność oraz tak słaby rozdział. 
Kocham was x 






środa, 7 maja 2014

Córka marnotrawna powróciła !

Kochani ! Nie wiem jak was przepraszać.
Czy ktoś tu jeszcze wgl jest?
Nie myślcie sobie, że olałam bloga. Miałam tak dużo spraw na głowie, że to jest poezja. Choroba, szkoła, kara a potem wycieczka ...
Obiecuję poprawę po raz 434830434983 !
W sobotę pojawi się nowy rozdział :) Macie to jak w banku x
W razie pytań czy czegoś tam to po prawej stronie ekranu jest mój twitter więc możecie śmiało pisać.
Kocham was <3

niedziela, 2 marca 2014

Chapter 10

W życiu bowiem istnieją rzeczy, o które warto walczyć do samego końca. - Paulo Coelho



Minął miesiąc. Miesiąc od kiedy definitywnie zakończyłam znajomość z Niallem Horanem. Może powinnam być szczęśliwa, że dał mi wreszcie święty spokój, ale zdecydowanie się tak nie czuję.
Jak się zatem czuję? Jakby ktoś wyrwał mi serce i kazał żyć z dnia na dzień bez niego.
Wiem, że może nie powinnam, ale odczuwam pustkę, którą może wypełnić tylko jedna osoba.
Jestem zbyt słaba by kłamać, że nic do niego nie czuję. Mimo, że tak cholernie mnie skrzywdził to moje serce wyrywa się do niego. Nawet jeżeli miałby mnie znów uderzyć. Masochistka? Z pewnością nią jestem. Liczne ślady po cięciach, które powstały na ciele od czasu kiedy dowiedziałam się o białaczce, a także teraz świadczą o tym doskonale.
Tęsknię za jego niebieskimi oczami. Widzę je za każdym razem kiedy zamykam swoje. Tęsknie za sposobem w jaki mnie całował. Tak bardzo brakuje mi jego cwaniackiego uśmiechu. Dlaczego nie powiedziałam mu co do niego czuję? Dlaczego to ukryłam? Myślę, że sama do końca nie zdawałam sobie sprawy z tego, że darzę go tak wielkim uczuciem. Po tym wszystkim co przeszliśmy... Co ja przeszłam.. Po tym wszystkim co mi zrobił tak bardzo za nim tęsknię.
Boję się rano wstać, boję się dnia, codziennie rano boję się otworzyć oczy, ze strachu przed świtem, zupełnie nie wiem, co zrobić z nadchodzącym dniem. No nie mogę. Mam niby jakieś obowiązki, ale w środku  – pustka, jakby zupełnie nie miało znaczenia czy wstanę czy nie wstanę, czy zrobię coś, czy nie zrobię, higiena, jedzenie, telewizor, cięcie, jedzenie,palenie, proszki, sen..
Lubię krew spływającą po ranach. Lubię ten ból. Lubię widok świeżych ran na nadgarstkach. Strup na strupie. Lubię to. Żyletka stała się moją jedyną przyjaciółką. Rozumie mnie bardziej niż człowiek. Nie wierzę już w nic, bo nie potrafię. Nawet już o niczym nie marzę, ponieważ nie ma o czym marzyć. Kiedy rodzice pytają jak się czuję i czy wszystko okej, odpowiadam, że wszystko w porządku. Dużo łatwiej jest powiedzieć, że wszystko w porządku, niż tłumaczyć, dlaczego najchętniej rozjebałbyś łeb o ścianę.
- Vivienne ! - usłyszałam krzyk mamy. Pewnie woła mnie na śniadanie. Jest taka naiwna. Zachowuje się jakbyśmy byli zwyczajną rodziną bez problemów.
Podniosłam się niechętnie z podłogi i włócząc nogami o podłogę zeszłam na dół.
Rodzice uśmiechnięci od ucha do ucha smażyli naleśniki.
- Cześć - powiedziałam niechętnie
- Witaj skarbie - tata odsunął dla mnie krzesło od stołu i postawił przede mną talerz z naleśnikami, których i tak nie zjem.
-Skarbie dlaczego masz zabandażowany nadgarstek ? - o nie. Zauważyła. Cholera muszę bardziej naciągać rękawy swetra
Westchnęłam przeciągle
- Och po prostu kiedy wstawałam z łóżka to przewróciłam wazon. Chciałam pozbierać szkło i się skaleczyłam - uśmiechnęłam się sztucznie
Rodzice spojrzeli na siebie.
- Daj obejrzę to - mama ruszyła w moją stronę, ale szybko schowałam rękę za plecy
- Daj spokój mamo to nic takiego - spojrzałam jej w oczy.
W końcu skapitulowała i wróciła do smażenia naleśników.
- Vivi ostatnio jesteś strasznie nieobecna i przygnębiona - tata zajął miejsce obok mnie i położył rękę na moim ramieniu. Szybko ją strąciłam.
- Musisz się częściej uśmiechać- powiedział zaskoczony moją gwałtowną reakcją.
Zacisnęłam usta
- Musisz się odpierdolić - odburknęłam, wstałam od stołu i pobiegłam na górę zostawiając oniemiałych rodziców w kuchni.
- Vivienne ! Nie wolno ci się zwracać w taki sposób do ojca ! - słyszałam za sobą wzburzony głos matki, ale miałam to głęboko w dupie.
Położyłam się na łóżku i rozpłakałam. To wszystko jest takie trudne. Za dużo. O wiele za dużo jak na jednego człowieka. Zupełnie inaczej jest, jeżeli masz kogoś, kto cię kocha. To ci daje setkę powodów, aby żyć. Ja ich nie mam. Chcę już umrzeć. Nie chcę już nic czuć.
Wiem, że to samolubne w stosunku do moich rodziców, ale oni mają chociaż siebie. Udają, że wszystko jest w porządku i są szczęśliwi mimo wszystko. Ja tak nie potrafię.



Piątek wieczór. Mam wielką ochotę pójść do klubu i upić się do nieprzytomności.
Rodzice pojechali do pracy i wrócą dopiero wieczorem. I dobrze.
Lubię być sama w domu. Wtedy nie muszę udawać, że wszystko jest w porządku. Rzygam już tym ich przesadnym optymizmem. Nic nie jest, nie było i nie będzie w porządku. Ja umieram do cholery. Każdego dnia.
Sięgnęłam po telefon i wybrałam dobrze znany mi numer.
- Halo? - już po chwili słyszałam charakterystyczny zachrypnięty głos.
- Harry .. Yyy cześć - wyrzuciłam z siebie.
- Matko Vivi dlaczego się nie odzywałaś? Dzwoniłem milion razy ! - niemal widziałam jego zdenerwowaną twarz.
- Wybacz Harry byłam zmęczona. Po prostu musiałam odpocząć - To wcale nie kłamstwo
- Okej okej. Wszystko u ciebie w porządku aniołku? -uśmiechnęłam się sama do siebie na to pieszczotliwe określenie
- W jak najlepszym.- teraz to już kłamstwo. Nie lubię mówić o swoich problemach. Zazwyczaj i tak nikt ich za mnie nie załatwi. To po co ? Żeby usłyszeć: „Nie martw się jakoś to będzie” ? To sama to sobie mogę powiedzieć.
- Słuchaj może wybralibyśmy się gdzieś razem? 
- Odezwę się okej ? Chciałam tylko, żebyś wiedział, że u mnie wszystko ok. Nie musisz się martwić. - na razie nie mam ochoty się z nim widzieć. Z nim ani z Lou. Wiem, że wystarczyłoby ich jedne spojrzenie i przejrzeliby mnie na wylot. Tak dobrze mnie znają. Ciężko byłoby mi przed nimi udawać. Na razie nie jestem na to gotowa.
- Dobrze słoneczko. Kocham cię - W oczach stanęły mi łzy. Dlaczego muszę go okłamywać ?
- Ja ciebie też Harry. Pa - Szybko się rozłączyłam.
Otarłam łzy które spłynęły po moich policzkach i poszłam do łazienki żeby wziąć prysznic.
Dziś wieczorem zaszaleję. Muszę na chwilę zapomnieć o tym wszystkim. Muszę.





Siedziałam przy barze Infinity już od ponad godziny. Sączyłam drinka za drinkiem. Czułam jak alkohol płynie w moich żyłach. Powoli się rozluźniałam. Ostatni miesiąc poszedł w zapomnienie. Teraz byłam tylko ja i alkohol.
-Hej mogę się dosiąść ? - usłyszałam nieznajomy głos. 
Po chwili zastanowienia kiwnęłam głową w geście zgody.
-Co taka piękna dziewczyna robi sama w tak dużym klubie? - nie powiem. Był przystojny. Nawet bardzo. Kruczoczarne włosy postawione do góry, brązowe oczy  i kilkudniowy zarost dawały mu uroku niegrzecznego chłopca.
- Nie twoja sprawa -  odburknęłam mu i wróciłam do sączenia swojego Cosmopolitana.
- Hej nie bądz nie miła - ujął moją brodę w dwa palce tym samym sprawiając, że musiałam na niego spojrzeć.
- Zostaw mnie - był niepocieszony faktem, że dałam mu kosza
- Ani mi się śni - przybliżył do mnie swoje krzesło.
Przewróciłam oczami. Mogłam zostać w domu. Przynajmniej nie musiałabym się użerać z idiotami.
- Widzę, że już skończyłaś swojego drinka - wskazał głową na moją pustą szklankę - Napijesz się piwa ? 
- Może być - w głowie mi szumiało i czułam, że jeszcze pare drinków i zwymiotuję albo całkowicie urwie mi się film.
Barman podał nam dwa butelkowe piwa.
- Nie przedstawiłem się - chłopak przejechał językiem po swojej dolnej wardze - Mam na imię Zayn
Wyciągnął w moim kierunku swoją prawą dłoń, a ja po paru sekundach ją uścisnęłam
- Vivienne 
- Piękne imię dla pięknej dziewczyny - stuknął swoją butelkę o moją i odchylił głowę żeby się napić. Obserwowałam jego gardło kiedy przełykał. Zauważyłam małą bliznę pod brodą. Pewnie pamiątka po jakiejś bójce. Otarł usta rękawem swojej czarnej koszuli i spostrzegł, że mu się przyglądam.
- Dobrze się czujesz ? - zapytał
- A jak wyglądam ? - śmiało. Powiedz, że jak najebana idiotka.
- Nie najlepiej - odpowiedział po chwili wahania 
- Czuję się gorzej - uśmiechnęłam się sama do siebie
On również się uśmiechnął. Ma bardzo ładny uśmiech.
Dopiłam piwo, odstawiłam pustą butelkę na blat i przysunęłam się jeszcze bliżej Zayna.
- Pocałuj mnie - to było takie niespodziewane. Te słowa wyleciały z moich ust tak szybko, że nie zdążyłam nawet pomyśleć co mówię.
Zaskoczony chłopak odstawił piwo i nad niczym nie myśląc pochylił się nade mną. Nasze pocałunki były delikatne. Ledwie muskaliśmy się ustami. Przed oczami stanął mi obraz Nialla. Przypomniałam sobie jak miękkie są jego usta i jak gwałtowne i pełne namiętności były nasze pocałunki. Zacisnęłam mocno powieki żeby pozbyć się tego obrazu sprzed oczu. Czułam drapanie zarostu na moim policzku.
Ręce Zayna sięgnęły do mojej szyi. Czułam jego język przesuwający się po moich wargach i zagłębiający w ustach. Wplotłam swoje palce w jego włosy i mocno go do siebie przyciągnęłam. Oboje wstaliśmy. Za wszelką cenę chciałam zapomnieć o Horanie. Musiałam o nim zapomnieć.
Całowaliśmy się tak przez kilka minut, przyciskając się do siebie. Przeświadczenie, że jestem z kimś kto nic o mnie nie wie przyniosło mi ulgę. Moje ręce opadły w zagłębienie jego pleców głaszcząc go tam.
Otworzyłam oczy i rozejrzałam się naokoło. Wszyscy byli pogrążeni w tańcu lub po prostu się obściskiwali jak my. Zayn przyciągnął mnie do siebie jeszcze mocniej. Przez moją cienką czarną sukienkę czułam jak bardzo mnie pragnął. Czułam jego rosnącą erekcję.
- Chodzmy do kibla- wyjęczał 
\Zastygłam w bezruchu. Nie nie nie nie nie.
Wziął mnie za rękę i zaczął ciągnąc w kierunku toalet.
Zapierałam się rękami i nogami ale to nie przynosiło żadnych skutków. Był silniejszy. 
Nie mogę stracić z nim dziewictwa. Nie chcę. To nie miało tak być . To wszystko nie tak miało wyglądać .
Wyczuł, że stawiam mu opór
- No chodz mała - zatrzymał sie i wysyczał mi do ucha - przecież wiem, że tego chcesz.
Jego ręce znów zaczęły błądzić bezkarnie po moim ciele a ja nie mogłam zrobić nic żeby go powstrzymać bo nagle zaczęło strasznie kręcić mi się w głowie. Ręce i nogi stały się tak ciężkie, że nie miałam siły ich podnieść
- Co ty mi dałeś? - wyszeptałam
- Mały wspomagacz kocie - mrugnął do mnie i uśmiechnął się cwaniacko
W oczach stanęły mi łzy. Dobrze wiedziałam co się zaraz stanie. 
Przerzucił mnie sobie przez ramię i wszedł do męskiej toalety.
Najgorsze było to, że przez to świństwo byłam jak sparaliżowana. Nie potrafiłam się ruszyć.
Ludzi wokół nas kompletnie nie interesowało to co robimy. Wszyscy byli zbyt zajęci sobą by mi pomóc.
Próbowałam krzyczeć, ale jedyne co wydostało się z mojego gardła to cichy szept.
Zayn przyparł mnie do ściany, oplótł moimi nogami swoje biodra i zaczął szamotać się ze swoim paskiem. Łzy płynęły po mojej twarzy jak wodospad. Czułam się tak bardzo bezwładna. 
Próbowałam skoncentrować się na czymś innym. Chciałam już mieć to za sobą. Odcięłam się od swojego ciała. Byłam jakby obserwatorem tego wszystkiego. Podniósł moją sukienkę wysoko w górę i ściągnął moje majtki. Sam zdążył rozpiąć ten cholerny pasek. Spodnie opadły mu w dół. Byłam przerażona. Nie tak wyobrażałam sobie swój pierwszy raz. Miało być romantycznie. Miało być cudownie. 
Chłopak mocno trzymał moje biodra. Nie czułam gruntu pod nogami. Zaczął mnie znowu całować. Tym razem nie oddałam żadnego z jego pocałunków. 
- Spodoba ci się - powiedział, jedną ręką ściągając bokserki, drugą trzymając mnie za tyłek abym nie upadła.
Położył  mnie na podłogę. Nie mogłam zapanować nad własnym ciałem. Nie miałam nad nim w ogóle władzy. Położył się na mnie i zaczął całować moją szyję, odkryty brzuch i wewnętrzną stronę ud. Miałam ochotę zwymiotować. Chcę umrzeć. Teraz. Już. Nie panowałam już nawet nad łzami które płynęły niczym wodospad Niagara.
Jego obleśne ręce wślizgnęły się pod moją sukienkę i odnaalazły moje piersi. Jeszcze nikt mnie tam nie dotykał. Miałam ochotę krzyczeć. Miałam ochotę ściągnąć go z siebie i uciec jak najdalej stąd ale nie potrafiłam.
Rozchylił moje bezwładne nogi swoimi.
Nagle drzwi otwarły się i stanął w nich jakiś chłopak. Nie miałam pojęcia kto. Łzy zamazywały mi obraz. Wszystko działo się tak szybko. Poczułam niesamowitą lekkość kiedy ktoś zdjął ciało Zayna z mojego. Słyszałam krzyki i odgłosy bitwy. Widziałam jak ten nowo przybyły chłopak siedzi na Zaynie okrakiem i okłada go pięściami. Traciłam ostrość widzenia z sekundy na sekundę. Powoli odpływałam. 
Czy to już śmierć? Czy mogę umrzeć? 


- Vivienne!!! - usłyszałam znajomy głos tak bardzo teraz przerażony. Nie wiedziałam czy to mój umysł robi sobie ze mnie żarty czy to dzieje się na prawdę. 
- Niall ? - wyszeptałam
- Tak słoneczko- wystraszony głos blondyna przyniósł mi ukojenie - Już dobrze. Już jestem.
Otarł mi łzy z twarzy i mocno pocałował w czoło. Wziął mnie na ręce, założył mi majtki, które wcześniej zostały ze mnie tak brutalnie zdarte, poprawił moją sukienkę i przytulił do siebie z całej siły.
Dalej płakałam. Może teraz jeszcze bardziej... 
Chyba traciłam przytomność.
Przed oczami miałam pojedyncze obrazy. Zakrwawiony Zayn spoczywający bez ruchu na łazienkowych kafelkach, zatłoczony klub, parking przed klubem.
Blondyn wciąż tulił mnie do siebie i szeptał mi do ucha słowa otuchy. 





Hej :) No i jest rozdział.
Strasznie mi się nie podoba. 
Wybaczcie, że taki chujowy i przepraszam za wszystkie ewentualne błędy x 



niedziela, 23 lutego 2014

Chapter 9

Namiętność coraz częściej łączy ludzi, rzadko ich przy tym zbliżając. 





Kiedy się obudziłam, czułam się jakbym miała Deja Vu. Te same ściany, to samo łóżko, te same meble... Ten sam pokój. Przetarłam oczy licząc na to, że po prostu jest to kolejny z moich głupich snów. Niestety nawet to nie zadziałało. Podniosłam się gwałtownie do pozycji siedzącej , kiedy nagle zauważyłam, że na drugiej połowie łóżka coś się porusza. Zerknęłam w tamtą stronę i jakie było moje zdziwienie, kiedy zdałam sobię sprawę, że koło mnie leży Horan. Otworzyłam szeroko oczy i zatkałam usta ręką. Co gorsza nie potrafiłam sobie przypomnieć co działo się wczoraj. Nic. Kompletna pustka. 
Kiedy chciałam wstać chłopak otworzył oczy i gwałtownie się podniósł.
- Będziesz rzygać? - zapytał
Popatrzyłam na niego jak na kompletnego idiotę.
- Co ?- oczy praktycznie wyszły mi z orbit - Niee
Blondyn odetchnął głęboko i opadł na łóżko. 
- Chwała Bogu ! - zawołał
Nawet nie potrafię opisać mojego zirytowania w tamtym momencie. 
- To kładź się. Śpijmy już wreszcie - wymruczał pod nosem i przykrył się kołdrą.
 Ja? Z nim? W jednym łóżku? Niedoczekanie. Co tu się tak właściwie działo??
- Co Ty mi do cholery dałeś? - zerwałam z niego kołdrę i zmusiłam aby spojrzał mi w oczy.
Niall tylko zaśmiał się szyderczo.
- Co cię tak bawi?! - krzyknęłam na cały głos -  Co tu się kurwa dzieje? !!!
Jego oczy niebezpiecznie zalśniły, a ręce zwinął w pięści.
- Co ja ci dałem?!!- krzyknął i zaśmiał się pod nosem - Do cholery. Nic ci nie dałem. Sama coś wzięłaś.
Przez całą jebaną noc opiekowałem się tobą i próbowałem ustalić jakie gówno wzięłaś i od kogo je miałaś, ale nie miałem z tobą żadnego jebanego kontaktu!!! Jedyną funkcją życiową na jaką mogłem liczyć z twojej strony było rzyganie! Więc zamknij do cholery morde i daj mi wreszcie spać !
Zatkało mnie. Nie potrafiłam nic powiedzieć.
- Czyli .. - odezwałam się po minucie ciszy jaka między nami zapadła
- Czyli zgarnąłem cię z imprezy kompletnie pijaną i zaćpaną.- Wstał z łóżka, podszedł do niewielkiej szafy w kącie pokoju, wyciągnął z niej jakąś koszulkę i założył ją. Nawet nie zorientowałam się, że leżał przy mnie na wpół nagi.- Ja się kurwa dowiem kto ci to dał, ale wtedy nie będzie już tak zabawnie.
Chłopak przywalił pięścią w ścianę.
- Z kim ty w ogóle tam byłaś?? - skierował w moją stronę groźne spojrzenie
Momentalnie przed oczami stanął mi obraz Lou i Harrego. Coś zaczynało już mi świtać.
Impreza, bar, drinki, potem ten facet... o nie
- Byłam sama - skłamałam nie chcąc wydać przyjaciół. Wiedziałam, że jeśli Niall dowie się z kim byłam na imprezie stanie się coś złego.
Pokręcił z niedowierzaniem głową
- Kto ci dał to gówno? - przygryzł wargę i cholera to było takie seksowne
- yyyy nie pamiętam - Bo nie pamiętam. Nie pamiętam jak miał na imię.. Damon ? Dereck? tak! Dereck!
Horan westchnął przeciągle i wyszedł z sypialni
- Ale ja się dowiem ! - krzyknął z łazienki




Kiedy zeszłam na dół do kuchni zauważyłam, że na blacie leży mój płaszcz. 
Podeszłam i z kieszeni wyjęłam swoją komórkę.  
Liczba połączeń nieodebranych : 20
5 od Harrego, 6 od Louisa i aż 9 od Nialla.
Miałam też chyba z 30 wiadomości od chłopaków typu :
"Gdzie jesteś?" , "Co się dzieje?" , "Vivienne do cholery odezwij się!!!" , "Martwimy się".
I jedna była od Nialla :
"Gdzie Ty się do cholery podziewasz?!!!"
- Niall? - zawołałam go 
- Co?! - odkrzyknął mi z drugiego pokoju .
Boże gadaj do niego jak on ma wszystko gdzieś. Westchnęłam i z komórką w ręce udałam się do salonu. Horan leżał rozwalony na kanapie z piwem w ręku i oglądał mecz. Prychnęłam pod nosem od razu zwracając na siebie jego uwagę.
- Dlaczego do mnie dzwoniłeś wczoraj? - usiadłam obok niego,wyrwałam mu z ręki piwo i pociągnęłam sporego łyka.
- Wez ty lepiej już nie pij dziewczyno - wyciągnął mi z ręki butelkę i wyłączył telewizor - Dzwoniłem bo miałem cię wziąć na imprezę, a ty nie odbierałaś więc....
- Więc co ? - widziałam po wyrazie jego twarzy, że jest trochę zmieszany.
- No wiesz... Trochę się wkurzyłem, że nie odbierasz i myślałem że sobie coś zrobiłaś - zapadła chwila ciszy, a on zacisnął pięści - albo ktoś ci coś zrobił 
Zaśmiałam się. Popatrz popatrz kogoś nagle sumienie ruszyło. 
- Nagle się przejąłeś? Jeszcze nie tak dawno chciałeś mnie zgwałcić. Nie pierdol, że nagle obchodzi cię moje życie - przewróciłam oczami.
Niall jedną ręką złapał za oba moje nadgarstki a drugą pociągnął mnie za brodę żebym spojrzała mu w oczy.
- Pierdol się - wysyczałam mu prosto w twarz
Momentalnie uścisk na nadgarstkach i brodzie zacieśnił się a ja pisnęłam z bólu.
- Pierdolony sadysta - wymamrotałam
On tylko zagryzł wargę i odsunął się ode mnie. Potarłam bolące nadgarstki. No pięknie. Wiedziałam, że już za chwilę utworzą się na nich duże, fioletowe siniaki.
- Przepraszam byłem pijany - powiedział cicho
- słucham? - myślałam, że się przesłyszałam
- No.. byłem pijany kiedy cię porwałem - Niall powoli tracił cierpliwość. Nie wiedziałam, że człowiek taki jak on zna słowo "przepraszam"
- Byłeś pijany wtedy kiedy mnie uderzyłeś? Kiedy przyszedłeś do mnie do domu i doprowadziłeś do tego, że trafiłam do szpitala? Kiedy omal mnie nie przejechałeś? Wtedy też?! A teraz? Teraz też jesteś pijany?!  - głos mi drżał. Nie potrafiłam zapanować nad napływającymi łzami.
Niall siedział wyprostowany jak struna i po prostu słuchał tego co mam mu do powiedzenia.
Była to dla mnie nowość, bo nigdy nie dawał mi dojść do słowa. Zawsze miał mnie gdzieś. Nie pozwalał mi się postawić .
Łzy spływały mi po policzkach i nie mogłam zrobić nic żeby je zatrzymać.
Chłopak spojrzał na mnie i przez chwilę, przez jedną chwilę zobaczyłam w jego oczach smutek.
- Przepraszam Vivienne, że cię tak skrzywdziłem - powiedział cicho - Jestem jebanym skurwysynem. Zawsze nim byłem, jestem i będę. Ale nie martw się. Dam ci już spokój. Nie będę dzwonić, pisać, nie będę za tobą chodzić. 
Przygryzł wewnętrzną część swojego policzka
Część mnie właśnie wpadała w panikę i chciała mu powiedzieć, że przewrócił mój świat do góry nogami, że mimo tego co mi zrobił cholernie mnie do niego ciągnęło. Jednak Druga część mnie wiedziała, że tak będzie lepiej. Wiedziała, że nasza znajomość jest chora i nie ma prawa bytu.
Tak bardzo mnie skrzywdził i nienawidziłam go za to.. Więc dlaczego to tak cholernie bolało?
- Odwiozę cię do domu  - wstał z kanapy i odstawił pustą butelkę po piwie na stolik.
Kiwnęłam tylko głową. Tylko tyle. Na tyle było mnie stać.




Kiedy odwiózł mnie do domu nie byłam w stanie nawet się z nim pożegnać. Bałam się, że jeżeli odezwę się z moich oczu popłynie wodospad łez i wpadnę w histerię. Zatrzasnęłam tylko drzwi jego samochodu i nie odwracając się za siebie poszłam do domu. Nie miałam nawet siły przywitać się z rodzicami.
Wbiegłam po schodach na górę, weszłam do pokoju , zatrzasnęłam drzwi po czym bezwładnie się po nich osunęłam. 
To już koniec. 
Nagle to do mnie dotarło. Pozwoliłam łzą spływać swobodnie po policzkach. Usta zatkałam ręką aby rodzice nie usłyszeli mojego szlochania. Spojrzałam na nadgarstki. Na obydwóch widniały dwa ogromne siniaki. To jedyna pamiątka, którą mi zostawił. 
Zaśmiałam się. To takie typowe dla niego. 
Na kolanach zbliżyłam się do łóżka i wyciągnęłam spod niego małe plastikowe pudełeczko. 
Usiadłam na miękkim posłaniu i otworzyłam je. Mały stalowy prostokącik sprawił, że przez moje ciało przeszły dreszcze.
Drżącymi rękami sięgnęłam po żyletkę. Już nie raz to robiłam. Był to mój sposób na ulgę w bólu i cierpieniu. Kiedy nie radziłam sobie już z tym wszystkim żyletka stawała się moją jedyną przyjaciółką.
Była jak Niall... Zadawała mi ból , ale też pozwalała zapomnieć o wszystkich problemach . Nikt nie wiedział, bo nikt nie mógł wiedzieć. Nie mieli pojęcia. O śladach, które żyletka pozostawiała na moim ciele wiedziałam tylko ja. Zawsze dobrze musiałam przemyśleć gdzie zrobić kolejną kreskę, tak aby nikt się o niej nie dowiedział. Biodra, wewnętrzna strona uda, kostki.... Byłam mistrzynią kamuflażu. 
Teraz już mnie to nie obchodziło. Przyłożyłam żyletkę do nadgarstka w miejscu gdzie zaczynał się siniak i przejechałam nią po swojej skórze. Zapiekło, poleciała krew, ale nie przestawałam. Kreska za kreską aż w końcu rany po cięciach zakryły cały siniak. To samo zrobiłam z drugą ręką.
Moja podświadomość szeptała do mnie : 
I tak umrzesz , nikt cię nie kocha
jesteś nikim. Kompletne zero 
Nigdy byś mu się nie spodobała bo jesteś grubą świnią
On się tobą brzydzi 
Lepiej żebyś już zdechła 

Za każdym razem kiedy słyszałam to w swojej głowie nacinałam się jeszcze głębiej. Skończyłam dopiero  wtedy kiedy nie było już widać siniaków. Moje ręce pokryte były krwią, która spływała po nadgarstkach na białe prześcieradło. 
Nareszcie czułam ulgę.






Hej :) Witajcie po długiej przerwie. Rozdział taki krótki, ponieważ chciałam go jak najszybciej dodać abyście już nie musiały czekać. Teraz będę starała się dodawać częściej rozdziały. No cóż... Trzeba się ogarnąć i znaleźć czas na wszystko a nie tylko siedzieć na dupsku i nic nie robić . 
Z góry przepraszam za ewentualne błędy. 
Kocham Was xx








sobota, 1 lutego 2014

Nowy wygląd bloga !

Jak widzicie zmieniłam wygląd bloga :)
Wszystko to za sprawą @Wampirka00 !!
To właśnie ona wykonała ten cudowny szablon i jestem jej za to bardzo wdzięczna.
Dziewczyno! Odwaliłaś kawał dobrej roboty. Jeszcze raz dziękuję!


Co do rozdziału to ukaże się on w przyszłym tygodniu, ponieważ teraz nie bardzo mam czas pisać.
Moja mama jest w szpitalu i muszę się zajmować domem. Do tego powrót do szkoły i udział w jakimś cholernym projekcie "Medycyna na starcie" -.-
Och God Why?
Bądźcie cierpliwi i pamiętajcie, że was kocham <3

czwartek, 23 stycznia 2014

Chapter 8

Wyzwanie nie czeka. Życie nie ogląda się za siebie. Tydzień to aż nadto, by zdecydować, czy godzimy się na nasz los, czy nie. - Paulo Coelho 




Niall obdarzył mnie przelotnym spojrzeniem i powoli spuścił szybę BMW w dół. Naszym oczom ukazała się twarz Harrego.
-Kurwa mać STYLES! - krzyknął zdenerwowany Niall- Czego Ty tu do kurwy nędzy szukasz?!!!
Oszołomiona zaczęłam obgryzać paznokcie.
Harry wyglądał jak zbity pies.
- Cześć Vivi- zwrócił się do mnie z nieśmiałym uśmiechem ukazując przy tym delikatnie swoje dołeczki.- Co wy tu robicie?
Wyszeptałam tylko nieśmiałe "Hej" i wbiłam wzrok w białe conversy, które miałam na sobie.
Blondyn przeczesał swoje włosy ręką. Wiedziałam, że zaraz straci nad sobą panowanie.
Tak łatwo można go było wyprowadzić z równowagi.
- Nie interesuj się- zwrócił się do Harrego- Czego chcesz?
Szatyn przejechał językiem po swoich pełnych wargach. Cholera! Jakie to było seksowne.
- Policja węszy w sprawie tej dziewczyny- podrapał się po głowie- tej.. no wiesz...
Zacisnęłam usta tak, że tworzyły teraz równiusieńką kreskę. Dobrze wiem o jaką dziewczynę chodziło.
Kiedy tamtej nocy.. Gdyby nie ja...
Usłyszałam westchnienie blondyna.
- Vivienne wysiadaj- zwrócił się do mnie. O dziwo był bardzo spokojny. Aż za bardzo.
Posłusznie chwyciłam za klamkę  i wysiadłam. Kiedy tylko zatrzasnęłam drzwi BMW Horan odjechał z piskiem opon.
Wystraszona odskoczyłam w tył i upadłam. Harry szybko podbiegł do mnie, podał mi rękę i pomógł wstać.
- Wszystko okej? - zaczął lustrować mnie swoimi zielonymi tęczówkami.
Kiwnęłam tylko głową i przytuliłam się do jego silnego ciała. To był jeden z tych chłopaków przy których mogłaś czuć się bezpieczna.
- Oj Vivienne- zaczął głaskać mnie po głowie- Jesteś taka bezbronna. Tak cholernie trudno jest się o ciebie nie martwić.
Spojrzałam na niego i posłałam mu smutny uśmiech.
- Czy on... Czy on ci coś zrobił? -spojrzał na mnie poważnie. Wiedziałam, że wystarczyło jedno moje słowo, a zaryzykowałby swoje własne życie aby mnie chronić.
- Nie Harry. Jest ok - odsunęłam się od niego na odległość paru centymetrów
- W takim razie co robiłaś z nim sama w aucie? - zapytał
Momentalnie się zaczerwieniłam, a wzrok wbiłam w ziemię.
- Nieee - wyszeptał i pokręcił głową w niedowierzaniu jakby sam siebie chciał przekonać, że to o czym myśli nie mogło się zdarzyć.
Przygryzłam wargę.
- Nie kurwa!!! - krzyknął a ja podniosłam na niego swój wystraszony wzrok - Nie wierzę !!
- Harry jaa...- podeszłam do niego bliżej jednak on odskoczył ode mnie jak poparzony.
-Jak mogłaś? On... Tyle razy zadał ci ból. - między nami zapadła cisza
- Boję się go, ale... - nie umiałam wypowiedzieć słów, które krążyły po mojej głowie. Nie chciałam ich wypowiedzieć.
- Nie możesz się w nim zakochać! - Styles złapał mnie za ramiona i lekko mną potrząsnął - On cię bije! Chciał cię zgwałcić! Rani cię odkąd go poznałaś! Jest zabójcą, gwałcicielem, narkomanem i pierdolonym damskim bokserem do cholery Vivienne!! Nie możesz!
W moich oczach stanęły łzy. Chłopak podszedł do mnie a ja znów wtuliłam się w jego ramiona.
Płakałam mocząc przy tym jego błękitną koszulę. On tylko głaskał i całował mnie po głowie.
Nie mówił, że wszystko będzie dobrze i że jakoś się ułoży. Oboje wiedzieliśmy, że nic nie będzie dobrze....



Tydzień później...


Była dwudziesta a ja szykowałam się na imprezę. Dzwonił do mnie Louis i oświadczył, że zabiera mnie dziś wieczorem razem z Harrym do jakiegoś klubu.
Tak trudno było mi się pozbierać po wydarzeniach, które miały miejsce tydzień temu. Jak mogłam być tak głupia i... cholera ja .. Jak mogłam ...zakochać się  ? Czy ja się zakochałam? W nim? Nie chcę dopuścić do siebie tej myśli. Nie chcę do siebie dopuścić tego irracjonalnego uczucia. Nie mogę! To chore.
To co robiliśmy w aucie...To co JA robiłam.,... Nie wiem jak mogłam być aż tak głupia.
Spojrzałam na swoje lustrzane odbicie. Znowu tyle podkładu i korektora. Wszystko  po to aby ukryć wory i cienie pod oczami. Bez makijażu wyglądałam jak chodzący trup. Czułam się też coraz gorzej.
Szybciej się męczyłam i miałam częste zawroty głowy. Zdarzało mi się mieć także te potworne ataki bólu, dlatego moimi przyjaciółkami stały się tabletki przeciwbólowe. Praktycznie uzależniłam się już od nich.
*Dzwonek do drzwi*
- Mamo otwórz ! - krzyknęłam.
Moja mama zdążyła już poznać Harrego i Louisa. Bardzo ich lubiła. A ja?
Ja kochałam z nimi spędzać czas. Byli dla mnie jak starsi bracia. W tajemnicy jednak trzymałam przed nimi swoją chorobę. Tak było dobrze. Czasem lepiej jest udawać. To ułatwia nam życie.

Do mojego pokoju wparowali jak błyskawice. Beztroscy i radośni.
Oboje zagwizdali na mój widok.
- No no - Harry przygryzł wargę.
- Ona jest moja Styles cioto- zbeształ go Lou
- Powiedzmy, że jest nasza hę? - wyszeptał do niego konspiracyjnie loczek
- Umowa stoi! - Przybili sobie piątkę, a ja wybuchnęłam śmiechem.
Przy nich czułam się i zachowywałam jak normalna dziewczyna.
-Możemy już iść chłopaki? - zapytałam z uśmiechem na ustach.




Sobotni wieczór. Przed klubem jest masa ludzi.
- Będziemy stać tu wieczność - zrobiłam zniechęconą minę
Louis spojrzał na Harrego i oboje się zaśmiali
- Nie tym razem skarbie - Tommo puścił mi oczko i złapał za rękę.
Całą trójką podążaliśmy na przód kolejki. Ludzie za nami przeklinali i mierzyli nas wkurzonymi spojrzeniami.
Bramkarze od razu wyłowili  nas z tłumu. Pomachali do nas żebyśmy ominęli kolejkę.
-Siema chłopaki! - przywitali się z moimi partnerami i przybili im piątki.
Uśmiechnęli się do mnie i przepuścili nas do wejścia .
- Udanego wieczoru! - krzyknęli za nami.
Nawet nie musieliśmy płacić za wstęp! Uśmiechnęłam się od ucha do ucha i ujęłam pod ramię Hazzę i Lou.
Płaszcze zostawiliśmy w szatni i weszliśmy w głąb klubu
- To co? Trzy kamikadze tak na dobry początek? - Louis klasnął w dłonie a my ochoczo kiwnęliśmy głowami.
Podeszliśmy do baru. Harry podniósł mnie i posadził na krzesełku barowym.
- Hej! - zaśmiałam się
On tylko wzruszył ramionami i zajął miejsce obok .
- Chcę się dziś nawalić jak świnia! - zwróciłam  się do chłopaków starając się przekrzyczeć dudniącą muzykę.
Oni znowu się zaśmiali.
- Dobrze trafiłaś złotko, bo my również mamy taki zamiar - Tomlinson po raz kolejny puścił mi oczko.
- Dziś zapomnę o wszystkich problemach!- wypiłam słodką ciecz z kieliszka i kiwnęłam głową gdy Harry zapytał czy chce jeszcze.
Sala była już pełna ludzi. Wszyscy tańczyli i pili.. Swiatła reflektorów przesuwały się po piersiach, pupach i suficie.
O tym marzyłam. Wirująca sala w sobotni wieczór!
- Chłopaki ja idę potańczyć! - klepnęłam Lou w plecy, zeskoczyłam ze stołka i posłałam im buziaka.
Ruszyłam na parkiet i zaczęłam tańczyć blisko jakiegoś chłopaka. Wypity alkohol krążący w moich żyłach dodał mi odwagi. Czułam się wspaniale. Chłopak od razu mnie zauważył.
- Jak masz na imię?! - zapytał obejmując mnie od tyłu w talii
- Vivienne - krzyknęłam mu do ucha a on przycisnął mnie do siebie bliżej
- Dereck - mruknął mi do ucha.
Tańczyliśmy w rytm muzyki. Mój tyłek ocierał się o jego krocze.
- Jesteś absolutnie fantastyczna Vivienne! - krzyknął
Obróciłam sie twarzą w jego stronę.
Chłopak szybko się do mnie przybliżył i gwałtownie wpił się w moje usta. Ani myślałam o przerwaniu pocałunku. Za bardzo mnie to kręciło.
- Chcesz zapalić ? - zwrócił się do mnie
Po chwili namysłu kiwnęłam głową.
Dereck złapał mnie za rękę i razem udaliśmy się na zewnątrz przed klub.
Uśmiechnął się do mnie i podał mi skręta.
Gęsty, gryzący dym drapał mnie w gardło.
Zakaszlałam. Czułam,że zakręciło mi się w głowie. Zacisnęłam oczy i policzyłam do trzech. Zawroty ustały.
Z uśmiechem na ustach podałam skręta Dereckowi. On zaciągnął się głęboko i znów podał mi trawkę.
Staliśmy tak i paliliśmy w milczeniu rozkoszując się tą chwilą.
W chwili gdy skończyliśmy palić, złapałam Derecka za rękę i wciągnęłam z powrotem do klubu. Od razu skierowaliśmy się w stronę parkietu. Rytmiczne dzwięki przenikały nasze ciała od stóp do głów i przedostawały się do krwi. Wszystko wokół nas wirowało, a my po prostu tańczyliśmy. Nie wiem jak długo to trwało. Godziny? Minuty? Nie potrafiłam się zatrzymać. Teraz byłam już tylko ja i muzyka. Nie obchodził mnie nawet już ten cały Dereck. Ktoś podał mi kolejnego skręta. Nie wiem czy wolno tu palić, ale w sumie nie bardzo mnie to obchodziło.
Nagle poczułam jak ktoś znów obejmuję moją talię od tyłu. Nie odwróciłam się. Po raz kolejny zaczęłam tańczyć ocierając się o krocze nieznajomego swoim tyłkiem. Chłopak przycisnął mnie do siebie z taką siłą, że niemal brakowało mi tchu. Zignorowałam to jednak i tańczyłam dalej.
- Dobrze się bawisz? - szepnął mi do ucha.
Znieruchomiałam.
Odwróciłam się gwałtownie, co wywołało kolejną dawkę zawrotów głowy a moim oczom ukazał się Horan. Obrzuciłam go tylko jednym spojrzeniem i z całą siłą jaką miałam w sobie zaczęłam biec w stronę damskiej łazienki. Słyszałam jak biegnie za mną potrącając niewinnych ludzi. Słyszałam jak wkurzony woła moje imię. Byłam jednak szybsza. Zamknęłam za sobą drzwi damskiej toalety. Niall walił w nie pięściami . Wiem, że gotowy był je wyważyć. Usiadłam na sedesie i w milczeniu oglądałam swoje kolana.
Niall wciąż wrzeszczał, jednak słowa które wychodziły z jego ust wydawały się takie odległe. Prawie ich nie słyszałam. Podciągnęłam wysoko sukienkę i oglądałam swój brzuch. Dokładnie widziałam już na nim wszystkie siniaki, które wytworzyły się podczas zbyt mocnego ściskania podczas tańca.
 Zawroty głowy nie ustawały.... Chwiejąc się podeszłam do drzwi, otworzyłam je i wyczerpana upadłam przed samym Horanem.
On podniósł mnie szybko. Nie potrafiłam na niego spojrzeć. Byłam zbyt słaba.
Blondyn chwycił moją twarz w dłonie i przyglądał mi się przez chwilę.
- Jesteś naćpana i pijana w trzy dupy! - krzyknął
Nie wiem dlaczego ale rozśmieszyło mnie to. Śmiałam się jak nawiedzona.
Położyłam rękę na jego klatce piersiowej i przyparłam go do ściany.
- uprawiaj ze mną seks - syknęłam mu do ucha.
Lekko zdziwiony wypchnął  biodra w moją stronę powodując jeszcze większe zawroty w mojej głowie.
- Tego chcesz? - zaczął poruszać swoimi biodrami.
Zaczęłam ciężko dyszeć. Wszystko było takie rozmazane. Odchyliłam głowę do tyłu.
- Tylko mi tu kurwa nie mdlej! - znowu krzyknął i zaczął ciągnąć mnie do łazienki.
Podszedł do kranu i zaczął polewać mnie zimną wodą.
Obraz znów stał się  wyostrzony. Trochę lepiej, ale zaczęło zbierać mi się na wymioty.
Niall widząc, że zaraz zwymiotuję otwarł kibel i popchnął mnie w jego stronę.
Rzygałam. Rzygałam. Rzygałam.
Blondyn cały czas trzymał moje włosy po to abym ich nie obrzygała.
Gdy w końcu opróżniam cały  żołądek, zaczęłam tracić świadomość i kontrolę nad własnym ciałem. Jak to się mówi : Urwał mi się film . Teraz byłam zdana na łaskę zabójcy, gwałciciela i damskiego boksera - Nialla Horana.




Bardzo, ale to bardzo was przepraszam! Miałam masę nauki, byłam chora, zepsułam kompa i brakowało mi na wszystko czasu. 
Chciałabym pod tym rozdziałem zobaczyć te wspaniałe komentarze, które zawsze motywują mnie do dalszego pisania.
Kocham was xx





















środa, 8 stycznia 2014

Liebster Award

Dostałam aż dwie nominację do Liebster Award. Dziękuję wam bardzo za to, że doceniacie te moje wypociny. 


"Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogerów o mniejszej liczbie obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował"



NOMINACJA OD @paulinka200 


1. Kiedy zostałaś Directioner ?
1,5 roku temu :)

2. Co cię inspiruje ? 
Muzyka. Zdecydowanie muzyka. No i jeszcze własne doświadczenia.

3. Czy główną bohaterkę stworzyłaś na podstawie siebie? 
Tak jakby ;)

4. Jakie słowo najlepiej cię opisuje?
Skomplikowana

5. Jaki jest twój ideał chłopaka?
Wiem, że to banalne, ale - Niall Horan

6. Jaki jest twój ulubiony blog?
I jeszcze kilka innych ;)


7. Do jakich fandomów należysz? 
Directioners, Mixers i Lovatics 


8. Jaką zasadą kierujesz się w życiu ? 
Pierdol wszystko i choć się najebać :D


9.Jaką parę najbardziej lubisz : Zerrie, Lanielle, Eleunor, Lophia, Karry?
Lanielle forever <3

10. Larry Shipper  ?
zdecydowane i stanowcze : NIE 







1. Dążysz do wyznaczonych celów? 
Staram się

2. Od dawna piszesz bloga?
od pazdziernika ubiegłego roku 

3. Jak masz na drugie imię ?
Barbara :D

4. Chciałabyś poznać swoją przyszłość?
Chyba nie. Nie chciałabym się rozczarować

5. Wolałabyś być niepoprawną marzycielką czy raczej realistką?
Jestem tą pierwszą i jak na razie nic dobrego z tego nie wynika, więc raczej to 2.

6. Ulubiony blog ? 
Patrz wyżej bejb ;)

7. Ulubiony kolor?
Niebieski, czerwony i wszystkie odcienie beżu oraz brązu

8. Jakie imię podoba ci się najbardziej?
Hmmm.. chyba nie mam pojęcia ;)

9. Kto jest twoją inspiracją?
Chłopcy z 1d

10. Spotkałaś idola?
Niestety nie

11. Wierzysz w to, że marzenia się spełniają?
Raczej nie... 



Oto moje pytania do was aniołki :
1. Co chciałabyś w sobie zmienić?
2. Jak to się stało, że zostałaś Directioner?
3. Czy wierzysz, że Kendall i Hazz są razem?
4. Shippujesz Larrego ? 
5. Jakie jest twoje postanowienie noworoczne?
6. Ulubiona piosenka?
7. Lubisz Eleanor ? 
8. Jakie jest twoje hobby?
9. Film na którym ostatnio płakałaś ?
10. Ulubiona piosenka z płyty Midnight Memories ? 
11. Jakie masz plany na przyszłość ?


Nominuję:



Niestety z blogów, które mnie nie nominowały czytam tylko te :)




A i wybaczcie, że nie ma jeszcze rozdziału, ale nie mam siły go napisać. Jestem chora i mam masę nauki.
Rozdział wkrótce :)
Kocham Was xx 

środa, 25 grudnia 2013

Chapter 7

 Nigdy nie wiedziałem, co to jest życie, dopóki nie zaczęło kończyć się w moich rękach [...]. - Anne Rice


Kiedy się ocknęłam oślepiło mnie mocne światło jarzeniówek. Przymrużyłam oczy i rozejrzałam się dookoła zdezorientowana.
- Gdzie ja jestem? - wyszeptałam bo z jakiegoś dziwnego powodu nie mogłam odezwać się głośniej.
Chciałam wstać, ale zakręciło mi się w głowie więc znów się położyłam. 
- Jesteś w szpitalu skarbie - odezwał się znajomy głos.
Zerknęłam w górę aby zobaczyć kto do mnie przemawia i zauważyłam moją mamę.
Odetchnęłam z ulgą.
- Dlaczego ? - zapytałam zdziwiona 
Moja rodzicielka westchnęła.
- Nic nie pamiętasz Vivienne ? - przysunęła jakies krzesełko do mojego łóżka, usiadła i złapała mnie za rękę.
- Nieee - pokiwałam głową.
Znowu westchnienie.
- Kiedy przyjechaliśmy z tatą do domu.... - zaczęła - na podjeździe stała karetka.
W jej oczach pojawiły się łzy. Przygryzłam wargę i kiwnęłam głową dając jej znak, aby kontynuowała.
- Bardzo sie przestraszyliśmy. Myśleliśmy... - pociągnęła nosem - Myśleliśmy, że to już....
- Że to już koniec ? - wyręczyłam ją. Ten cholerny głos... Dlaczego mogę mówić tylko szeptem ??
- Tak skarbie.- pogłaskała mnie po głowie i pocałowała mnie w czoło - Ale okazało się, że to po prostu osłabienie organizmu. Miałaś bardzo wysoką gorączkę.
- Bardzo bolały mnie kości. Bolało mnie wszystko. Straciłam panowanie nad własnym ciałem - skrzywiłam się na wspomnienie tego potwornego bólu .
- Wiem kochanie. W twoim stanie to normalne  - uśmiechnęła się smutno - Doktor powiedział,że przepisze ci jakieś silne środki przeciwbólowe . Będziesz musiała je brać  kiedy takie nagłe ataki bólu znowu ci się przydarzą. 
- Mamo.. - nagle przypomniałam sobie wszystko co wydarzyło się zanim całkowicie odpłynęłam w niebyt - Kto zadzwonił po karetkę??
- Któryś z sąsiadów. Podobno widział przez okno jak upadasz - wyjaśniła 
Ściągnęłam brwi i podrapałam sie po głowie.
- Nie widziałaś w pobliżu żadnego blondyna ? - zapytałam zdezorientowana
Mama spojrzała na mnie jak na wariatkę.
- Nie skarbie - pogłaskała mnie jeszcze raz po głowie - na pewno dobrze się czujesz ? 
-Tak. Zostaw mnie samą- spojrzałam jej w oczy - muszę odpocząć
Moja rodzicielka wstała z krzesła, odstawiła je na miejsce i upewniając się, że mam wszystko czego mi potrzeba opuściła pomieszczenie. 

Cholera jasna. Zostawił mnie. Tak po prostu mnie zostawił. Byłam sama i nieprzytomna. 
Nie wezwał nawet karetki. Uciekł jak zwykły tchórz. Zresztą czego mogłam się spodziewać po chłopaku, który mnie porwał i próbował zgwałcić? 
Odetchnęłam głęboko. 
Pamiętam przecież, że przejął się mną. Widziałam to. Widziałam tego zagubionego chłopaka kiwającego się w przód i w tył. Przez moment miałam nawet ochotę go przytulić.
Ale czy na pewno to widziałam? Czy to nie jest tylko i wyłącznie wytwór mojej wyobraźni.
Najlepiej będzie jeżeli o tym zapomnę.... Jeżeli zapomnę o nim...
Może wreszcie da mi spokój? 


Tydzień później


Leżałam na łóżku i oglądałam kolejny odcinek Glee. Uwielbiam ten serial!
 Rodzice znowu są w pracy.
Przez ostatni tydzień stale byli w domu.  Oboje wzięli sobie urlop na żądanie i starali się spędzić ze mną każdą wolną chwilę. Byli niezle wystraszeni moim ostatnim pobytem w szpitalu.
Co do Nialla to hmm.. Od mojego ostatniego pobytu w szpitalu nie odezwał się ani razu. Może powinnam się cieszyć? Nie czuje jednak radości. Może jestem chora psychicznie, ale czuję coś w rodzaju tęsknoty. Bądz co bądz to dzięki niemu moje zycie ostatnio zaczęło być bardziej interesujące. 
Dzięki niemu w moim życiu pojawiła się adrenalina.
Nie myśląc nad tym co robie sięgnęłam po telefon i wybrałam numer z którego ostatnio dzwonił do mnie blondyn.
Po drugim sygnale w słuchawce usłyszałam jego głos:
- Słucham? - ostry i surowy jak zwykle
- YY cześć - udało mi się wydusić z siebie tylko jedno słowo. Świetnie! Brawo Viv !
Cisza
- Czego chcesz ? - odezwał się nagle
- Chcę się spotkać - sama nie mogłam uwierzyć w to co mówiłam
Śmiech Nialla sprawił, że zaczęłam żałować swoim słów.
- Dobra wiesz co ? - pokręciłam głową zrezygnowana - jednak nie chce...
Znowu cisza
- Będę po ciebie za 10 minut - powiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu i się rozłączył.
Oczy miałam okrągłe jak spodki. Zdziwiona rozchyliłam usta.
NIE WIERZĘ, ŻE TO ZROBIŁAM . Albo jestem masochistką albo jestem nienormalna. Przecież tydzień temu.. Tydzień temu. Przecież to on doprowadził do mojego pobytu w szpitalu. Nie mogę się z nim spotkać.
Nie mogę ale chcę.....
Ubrałam się i zbiegłam po schodach do kuchni. 
Sięgnęłam po kartkę i długopis.

Mamo, tato wychodzę do Emilly. Wrócę póznym wieczorem.
Nie martwcie się. Chcę po prostu odnowić kontakt ze znajomymi z klasy.

                                                               Vivienne xoxo



Kartkę położyłam na kuchennym stole, wyszłam z domu i zamknęłam drzwi a klucz.
Powiew świeżego, jesiennego powietrza dodał mi energii. To malutkie, niewinne kłamstewko nie wyrządzi nikomu szkody. To dla dobra rodziców. Nie byłoby dobrze gdyby dowiedzieli się, że ich śmiertelnie chora córka właśnie idzie na spotkanie z gwałcicielem i porywaczem.... I co najważniejsze : Robi to dobrowolnie.
Tuż za moim domem stało czarne BMW. Widziałam do kogo należy.
Zaczęłam isć w kierunku auta i kiedy stałam już przy drzwiach od strony pasażera nabrałam wątpliwości. Odwróciłam się na pięcie i chciałam uciec, ale drzwi samochodu szybko się otwarły i ręka Nialla wciągnęła mnie siłą do środka. Zatrzasnął drzwi i odpalił auto. Ruszył z prędkością światła wbijając mnie tym samym w siedzenie. Oszołomiona tym wszystkim co się przed chwilą stało i wystraszona jego gwałtownością otworzyłam drzwiczki i chciałam wyskoczyć, ale Horan z kosmiczną prędkością zatrzasnął je i gwałtownie zahamował.
- Czy cię kurwa do reszty popierdoliło?!!!!!!!!- wydarł się na mnie - mogłaś zginąć!!!
- Każdy kiedyś umrze- zaśmiałam się- Kogo jak kogo, ale ciebie na pewno nie interesuje moje życie!
Niall z całej siły przywalił pięścią w deskę rozdzielczą.
- KURWA MAĆ !! - skuliłam się na samochodowym fotelu - Wiesz jak bardzo mnie wkurwiasz?! Dzwonisz do mnie i chcesz się ze mną spotkać, po czym nagle wyskakujesz jak poparzona z mojego auta chcąc popełnić samobójstwo!!! 
Złość wzięła górę nad strachem.
- Wiesz jak bardzo ty mnie wkurwiasz?!!!- krzyknęłam patrząc prosto w jego niebieskie oczy - Porywasz mnie, przetrzymujesz, próbujesz zgwałcić, bijesz, nękasz i doprowadzasz do tego, że trafiam do szpitala!!!!! - łzy pojawiły się w moich oczach.
Cholerna słona woda! Starłam je ze złością.
Oszołomiony blondyn wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę.
Bałam się jego wybuchu. Cholernie się bałam. Ale co tam! I tak umrę więc czy zabije mnie teraz czy potem....
Horan pośpiesznie odpiął swoje pasy. Moim ciałem zawładnęły dreszcze. Vivienne! Nie okazuj mu swojego strachu -  nakazałam sobie w myślach.
Chłopak chwycił mnie w ramiona i posadził sobie na kolanach. Nie czekając ani chwili dłużej namiętnie wpił się w moje usta. Smakował nikotyną.
Momentalnie cały strach odpłynął a jego miejsce zajęło nowe, nieznane dotąd uczucie - pożądanie. 
Usiadłam na niego okrakiem. Niall odsunął fotel do tyłu aby zrobić nam więcej miejsca. Całowaliśmy się bez opamiętania, jakbyśmy zaraz mieli umrzeć, jakby świat zaraz miał się skończyć. Wszystkie nasze ruchy były dzikie i szybkie. Horan wziął w zęby płatek mojego ucha i zaczął lekko go podgryzać. Jęknęłam z rozkoszy. Jego ręka powędrowała w dół i chwyciła moje krocze. Zacisnął rękę na mojej kobiecości z taką siłą, że aż pisnęłam. Oboje ciężko dyszeliśmy i oboje chcieliśmy więcej.
Chwyciłam w ręce pasek jego spodni  i zaczęłam się z nim szamotać. Na twarzy blondyna zagościł  brudny uśmiech. Jednym ruchem odpiął pasek a moja ręka powędrowała do jego bokserek. Niall podniósł się, aby ułatwić mi zsunięcie ich. Złapałam jego sztywniejącą męskość i uśmiechnęłam się pod nosem. Teraz to ja jestem tutaj panem i władcą. Niall z pożądaniem zaczął całować mnie po szyi. Jedną ręką masowałam jego męskość, drugą złapałam jego włosy i pociągnęłam za nie z całej siły. Blondyn wciągnął głęboko powietrze.
Nagle ktoś zapukał w szybę samochodu. Szybko oderwaliśmy się od siebie cięzko dysząc . Horan dosłownie rzucił mnie na siedzenie pasażera. Sam wciągnął na siebie bokserki i spodnie. Dobrze, że jego BMW miało przyciemniane szyby. 




Wesołych świąt :*
Czytasz = Komentujesz



sobota, 21 grudnia 2013

Chapter 6

Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne. - William Shakespeare




Osiemnasta.
Osiemnasta trzydzieści.
Zwlekłam się z łóżka i poczłapałam do łazienki.
Miałam wielką ochotę zostać w domu i pooglądać trochę romansideł, ale niestety los miał inne plany.
Wcale nie chciałam się z nim spotkać. Po prostu się go bałam. Już raz próbował mnie zgwałcić. A co jeśli zrobi coś moim rodzicom? Nie darowałabym sobie tego.
Nie zamierzam się stroić! Co to to nie! Na złość temu skurwysynowi ubiorę się jak ostatni lump.



*Dzwonek telefonu*
Wyszłam z łazienki owinięta ręcznikiem. Telefon leżał na biurku.
-Halo? - jakiś nieznany numer
-Słuchaj mała- dreszcze przeszyły przez całe moje ciało na dzwięk tego głosu- Załóż coś bardziej wyjściowego. Nie chcę żebyś przyniosła mi wstyd.
Przełknęłam głośno ślinę. Dopiero po chwili dotarło do mnie to co właśnie usłyszałam.
-Słucham?! - prychnęłam
- Nie prychaj na mnie złotko bo tak cię przerżnę, że cię własna matka nie pozna!! - krzyk w słuchawce sprawił,że zaschło mi w gardle. Strach sprawił, że moje nogi stały się nagle jak z waty. Jeszcze chwila i się przewrócę. Teraz to dopiero się bałam. Zamknęłam oczy i policzyłam w myślach do trzech.
-Będę po ciebie za 20 minut i masz być gotowa bo jak nie to inaczej sobie porozmawiamy - usłyszałam charakterystyczny dzwięk zakończonego połączenia i ze złością rzuciłam telefonem o ziemię.
-CHOLERA JASNA!!!- wydarłam się na całe gardło i kopnęłam bogu ducha winną lampę stojącą przy biurku.
Dobrze, że rodzice są jeszcze w pracy bo dostaliby zawału. Oni chyba nie zdają sobie sprawy, że ich kochana córka zna jakiekolwiek wulgaryzmy i wie co to agresja. Żyją w słodkiej nieświadomości...

Wystraszona tym, że blondyn zaraz tu będzie pobiegłam do łazienki, sięgnęłam po kosmetyczkę i zrobiłam sobie mocny makijaż. Musiałam nałożyć grubą warstwę podkładu i korektora, aby ukryć cienie pod oczami i bladą twarz. Chociaż odpychałam od siebie myśl o śmierci i starałam się żyć normalnie to wiedziałam, że ona zbliża się nieubłaganie. Dziś jeszcze miałam siłę wstać i normalnie funkcjonować, ale kto wie co będzie jutro? Czy będę potrafiła podnieść się z łóżka? Czy w ogóle się obudzę ?
Ubrałam krótką skórzaną spódniczkę i białą bokserkę. Do tego żakiet w czarno-białe pionowe pasy i 13 centymetrowe czarne szpilki. Przyglądałam się swojemu odbiciu w lustrze i cieszyłam się, że wyglądam zupełnie inaczej niż zwykle.
Dwadzieścia minut później usłyszałam dzwięk otwieranych drzwi. Zdenerwowana pobiegłam na dół.
Na przedpokoju ujrzałam zadziornie uśmiechającego się Horana.
Miałam ochotę rzygnąć na sam jego widok.
- Tu się puka idioto! - wydarłam sie na niego
- Puknąć mogę ciebie - puścił mi oko, a ja przewróciłam oczami.
W momencie znalazł się przy mnie. Jego silna dłoń złapała mnie za włosy i sprawiła, że upadłam przed nim na kolana.
Ból był nie do opisania. Myślałam, że wyrwie mi wszystkie włosy, które mi zostały.
-Przeproś!! - krzyknął
Przełknęłam wielką gulę w gardle a w oczach stanęły mi łzy.
-Przeproś albo cię rozpierdole!!- byłam coraz bardziej roztrzęsiona
-Przepraszam- wyszeptałam bez namysłu.
On tylko się zaśmiał i puścił moje włosy. Upadłam na podłogę i skuliłam się do pozycji embrionalnej.
-Wstawaj bo się spóznimy- syknął
Odetchnęłam głęboko, powoli wstałam i poprawiłam swoje włosy.
- I tak wyglądasz jak sierota. - zaśmiał się
Wbiłam wzrok w podłogę i otarłam wierzchem dłoni łzy, które zdążyły wydostać się na zewnątrz.
Zawroty głowy i piekielny ból nie ustępowały.
Zatoczyłam się w stronę blondyna. Obraz przed moimi oczami stawał się coraz bardziej rozmazany.
Kolana ugięły się pode mną a ja chwyciłam tylko rękę zszokowanego Nialla i zemdlałam.



-Vivienne ? - usłyszałam zaniepokojony głos
Zacisnęłam mocno oczy.
-Vivi?
Otworzyłam oczy i rozejrzałam się wokoło. Leżałam na kanapie a przede mną klęczał Horan.
To tak jakbym przeżywała deja vu.  Tak jakby, bo Niall nie jest  Harrym a mój dom nie jest domem psychopatycznego blondyna.
Zdziwiona jego nagłą troską o mnie wstałam gwałtownie i natychmiast tego pożałowałam. Zawroty głowy wróciły.
Podniosłam się z sofy i ruszyłam w kierunku kuchni. Moim poczynaniom cały czas przyglądał się Niall.
W momencie, kiedy przestąpiłam próg kuchni nogi odmówiły mi posłuszeństwa a całym ciałem zawładnął tak potężny ból, że straciłam władzę nad własnymi kończynami i upadłam.
Upadając tak mocno przywaliłam głową o kuchenną podłogę, że dziwię się, że jeszcze żyję.
Przerażony chłopak podbiegł do mnie, wziął na ręce i położył na sofie.
- Vivienne !! - krzyknął kiedy zorientował się, że znowu odpływam.
- Kurwa jego mać! - przetarł rękoma najpierw twarz a następnie włosy.
- Vivienne błagam wróć do mnie!- krzyknął i uklęknął koło kanapy. Zaczął kołysać się w przód i w tył jakby miał chorobę sierocą. Wyglądał przy tym tak bezradnie.. Zupełnie jak mały chłopiec, który przeżył jakąś traumę.
Chciałam wstać.. Chciałam podnieść się i powiedzieć "Chłopczyku wszystko będzie dobrze".
Chciałam wstać i pogłaskać go po blond włosach z dużą ilością lakieru. Chciałam mu powiedzieć, że nic mi nie jest, ale najzwyczajniej w świecie nie potrafiłam tego zrobić. Rozchyliłam lekko usta i jedyne co zdołałam wyszeptać to niemal bezgłośne : "Przepraszam". Obezwładniający i wszechobecny ból sprawił, że znowu nastała ciemność.







Wiem wiem! Rozdział jest mega krótki i chujowy, ale przepraaaszam. Przepraszam, że tak długo nie dodawałam. Musiałam poprawiać oceny i pomagać w domu bo remont :/
Mam nadzieję, że mnie nie opuściliście. Jeżeli dalej jesteście ze mną i czytacie moje wypociny to proszę zostawcie po sobie ślad w postaci komentarza :) 
Rozdział dodam najprawdopodobniej w poniedziałek, ale to wszystko zależy od was ;)



poniedziałek, 18 listopada 2013

Chapter 5

Bywają w życiu człowieka chwile gdy nogi uginają się nagle, jakby były z waty, i jedyne, czego naprawdę się pragnie, to uciec nie oglądając się za siebie. - Gustaw Herling-Grudziński



Lałam w siebie alkohol litrami. Tańczyłam , flirtowałam z jakimiś typami i piłam. Zrodziła się we mnie myśl o ucieczce. Przecież mogę to zrobić . Teraz kiedy mnie zostawił...
Wiem , że jestem kompletnie pijana , ale to nie ma nic do rzeczy. Przedarłam się przez tłum ludzi i dostałam się do kuchni. Na kuchennym blacie leżała moja torebka. Szybko przerzuciłam ją sobie przez ramię , zwinęłam ze stołu dwie 0,7 i udałam się w stronę wyjścia. Przy drzwiach na wieszaku wisiał mój płaszcz. Sięgnęłam po niego i wyszłam na zewnątrz. Ledwo stałam na nogach . Każdy krok był dla mnie dużym wyzwaniem.
- Hej mała ! - przestraszona odwróciłam się za siebie 
Na szczęście nie był to ani Horan , ani Lou ani Harry.
- Czego ? - burknęłam zniecierpliwiona 
Nieznajomy chłopak podrapał się po głowie.
- Jesteś kompletnie pijana. - stwierdził - chcesz wracać sama do domu ? 
Wzruszyłam ramionami. Było mi już wszystko jedno. Chciałam tylko wydostać się z tej dziury.
Popatrzyłam na niego nieprzytomnym wzrokiem.
- Ktoś może cię zgwałcić ... porwać - zrobił się nagle poważny.
Podeszłam do niego chwiejnym krokiem , położyłam palec wskazujący na jego klatce piersiowej  i zaśmiałam się szyderczo .
- Ktoś już to zrobił - wyciągnęłam z torebki 0,7 , odkręciłam butelkę i pociągnęłam z niej dużego łyka.
Szatyn przyglądał mi się z szeroko otwartymi oczami . Nie za bardzo wiedział o co mi chodzi .
- Chodź .. - zwrócił się do mnie - zawiozę cię do domu.
Pokiwałam przecząco głową.
- Ja cię w ogóle nie znam - pociągnęłam kolejnego łyka z butelki 
- Jestem Liam - chwycił mnie za rękę i zaczął prowadzić w stronę czarnego mercedesa - Nie chcę cię mieć na sumieniu . 
Poddałam się. Chłopak otworzył przede mną przednie drzwi i pomógł mi wsiąść do auta  .
Nie pomyślałam o tym co może się stać . Nie pomyślałam , że może mnie zgwałcić lub znów gdzieś wywieść  . Może to przez ten alkohol . 
Byłam tak pijana , że prawie wcale nie kontaktowałam. Zdążyłam tylko podać Liamowi  mój adres , wypić jeszcze trochę wódki i odpłynęłam. 
Nie mam pojęcia jak znalazłam się w swoim łóżku , ale będę wdzięczna do końca mojego krótkiego życia Liamowi za to , że pomógł mi wrócić do domu .

Obudziłam się około 10 rano . Nie mogłam uwierzyć , że jestem w swoim łóżku , w swoim pokoju .Głowa mi pękała , było mi niedobrze i straaasznie mnie suszyło . Powoli wstałam z łóżka , narzuciłam na siebie jakiś sweterek i zeszłam na dół. Dziwne było to , że dom był pusty .
Nagle dotarło do mnie , że gdyby moi rodzice zobaczyli mnie wczoraj w takim stanie to nie byłoby przyjemnie. Uśmiechnęłam się sama do siebie . Byliby źli  . Okropnie źli . Ale to bez znaczenia. Ktoś taki jak ja nie musi przejmować się konsekwencjami . Skoro jeszcze nie zrobili mi awantury to pewnie są w pracy i nie wiedzą w ogóle , że wróciłam .





Około godziny 13 usłyszałam zgrzytanie klucza w zamku. Drzwi wejściowe otwarły sie a do domu weszli moi rodzice. Jak zawsze pełni życia , zawzięcie o czymś dyskutujący. Wstałam z sofy na której spędziłam dwie godziny leżąc i patrząc w sufit.
Podbiegłam do drzwi i uściskałam zszokowaną mamę , a potem tatę.
- Vivi ! - zawołała moja rodzicielka - już jesteś !
Tata tulił mnie do swojej piersi i głaskał po głowie.
- Co jest myszko ? - uśmiechnął się od ucha do ucha - stęskniłaś się ?
- Nawet nie wiecie jak bardzo - niekontrolowana łza spłynęły po mojej twarzy. Myśl , że mogłam ich stracić przedwcześnie , bez pożegnania napawała mnie przerażeniem.
- Tak bardzo was kocham - pociągnęłam mamę za rękę tym samym sprawiając , że stanęliśmy wszyscy w grupowym uścisku.
- Kochanie może zrobię herbatki i opowiesz nam jak było u cioci Elizabeth hmm ? - zaproponowała moja mama
Pokiwałam głową i udałam się z tatą do salonu . Usiedliśmy na sofie i włączyliśmy jakąś starą komedie , która rozbawiła nas do łez. Mama przyniosła herbatę , opowiedziałam im bajkę jak to cudownie było mi u cioci El. Łyknęli wszystko co im powiedziałam. Nie chciałam psuć tej chwili. Nareszcie czułam się bezpiecznie . Od moich rodziców biła bezwarunkowa miłość i troska o mnie . Może wszystko będzie dobrze ? Po wydarzeniach ostatnich dni nie sądziłam , że będę jeszcze kiedyś siedzieć i spędzać tak beztrosko czas. Komedia , rozmowa i herbata ... Chyba tego mi było trzeba by zapomnieć o chorym psychopacie , który próbował mnie zgwałcić.

Po około dwóch godzinach w salonie z rodzicami zmęczenie dało mi się we znaki.
- Vi ? - zwrócił się do mnie mój tata - idz się połóż skarbie . Wyglądasz na wykończoną.
Odgarnął mi zabłąkany kosmyk włosów za ucho.
Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się słabo.
Jak dobrze być znowu w domu . Ludzie nie doceniają tego co mają , dopóki los nie wydrze im wszystkiego siłą .
- Skarbie , jutro idziemy do doktora Shermana - odezwała się moja mama
A tak.. Wszystko byłoby pięknie . Byłoby ....
 Byłoby , ale nie w tym życiu . W tym życiu jestem tylko nieuleczalnie chorą nastolatką , której przeznaczeniem jest śmierć.
Pokiwałam ze smutkiem głową i udałam się do swojego pokoju.
Wzięłam długi prysznic . Czułam jak gorąca woda zmywa ze mnie całe zło , które spotkało mnie dotychczas.  Po wyjściu z kabiny prysznicowej ubrałam sie , związałam włosy w niechlujnego koka i położyłam się do łóżka.
Leżałam i przyglądałam się swoim dłonią . Byłam strasznie chuda . Moje palce przypominały patyki.
Blada skóra wydawała mi się teraz niemal przezroczysta .
Może wpadam w paranoję , ale niemal czułam jak w moich płucach gromadzą się komórki nowotworowe . Już niedługo nie będę mogła oddychać .Wszystko się skończy. Ja się skończę.
Westchnęłam . Już chyba pogodziłam się z moim przeznaczeniem .  Jedni umierają , żeby inni mogli żyć . Takie jest prawo natury ..




Siedziałam w gabinecie pana Shermana i czekałam na wyniki badań . Jedyne za czym nie zatęskniłam podczas pobytu u tego cholernego blondyna był szpital. Rzygam szpitalem , rzygam lekami i badaniami . Na szczęście chemioterapia nie odnosiła żadnych skutków i została przerwana. Dzięki temu cholerstwu moje długie niegdyś włosy , dziś sięgały mi do ramion . To i tak dobrze . Przynajmniej nie muszę nosić już tych drapiących w głowę perułek .
- Vivienne ! - Pan Sherman uścisnął mnie serdecznie - Bardzo dobrze wyglądasz !
Uśmiechnęłam się do niego . Ten człowiek sprawiał , że nawet gdy świat ci się walił , mimowolnie się do niego uśmiechałeś.
Usiadł na swoim fotelu i zaczął przeglądać jakieś papiery .
- No cóż - zaczął - Mam dobre wieści .
Spojrzałam na niego pytająco .
-Ostatnio powiedziałem , że został ci miesiąc życia
Kiwnęłam głową .
- Cóż ... - spojrzał mi głęboko w oczy - Zostało ci więcej niż miesiąc .
Zakryłam usta dłonią . Z oczu zaczęły płynąć mi łzy szczęścia. Nie mogłam w to  uwierzyć .
- Nie mogę dokładnie stwierdzić ile - zrobił się nagle poważny - wiem tylko , że zostało ci po prostu więcej czasu . Dwa , trzy ... cóż może nawet cztery lub sześć miesięcy .
Wstałam z krzesła i rzuciłam się na lekarza . Uścisnęłam go z całej siły. On głaskał mnie po głowie jak ojciec .
- Dziecko gdybym mógł to oddałbym swoje życie za twoje - wyszeptał ze smutkiem .
Oderwałam się od niego i uśmiechnęłam się z wdzięcznością .
- Wiem - otarłam łzy i przeczesałam palcami włosy .
- Leć powiedzieć rodzicom - podał mi chusteczkę - tak bardzo cię kochają.
- Wiem - powtórzyłam i wydmuchałam nos .
Pożegnałam się z doktorem i wyszłam na zewnątrz .

Chłodne , jesienne powietrze podziałało na mnie jak napój energetyzujący . Wiem , że i tak umrę , ale czułam się jakbym wygrała los na loterii. Może zdążę zrobić wszystko to , co sobie zaplanowałam.
Zbiegłam ze schodków prowadzących do szpitala a raczej kliniki i stanęłam jak wmurowana .
Zobaczyłam kogoś , kogo chciałam nigdy więcej już nie oglądać .
Niall patrzył się na mnie ze złością.
- Kto ci pozwolił opuścić mój dom ? - wysyczał
Nagle nabrałam odwagi. Przecież jestem na pewnym gruncie. Tu nie może mi nic zrobić .
-Dlaczego tu jesteś ? Dlaczego nie dajesz mi spokoju ? - spojrzałam mu ze złością w oczy .
Zaśmiał się szyderczo .
- Dlaczego nie dasz mi po prostu odejść ? - powtórzyłam swoje pytanie . Byłam coraz bardziej zła.
- To byłoby zbyt łatwe - mrugnął do mnie - Po co byłaś w szpitalu ? Z kim się puściłaś ?
Moje oczy praktycznie wyszły z orbit , a ręka machinalnie zderzyła się z policzkiem Horana.
Zapadła między nami cisza. Grobowa cisza.
Jego oczy płonęły . To nie był gniew . To była furia.
- Mała suko ! - pchnął mnie na ziemię.
Upadłam z jękiem.
- Nie podnoś  więcej  na mnie ręki bo cię zabiję- syknął. Powoli  przyzwyczajałam się do tego tonu .
Dziwne ,że jeszcze nie jest wężem.
- Vivienne ! - usłyszałam znajomy głos - Co się stało ?
Ujrzałam biegnącego w moją stronę pana Shermana. Szybko wstałam , otrzepałam się i poprawiłam włosy.
-Wszystko dobrze? - zwrócił się do mnie , ale jego wzrok spoczął na Niallu .
Horan zaśmiał się i  przyciągnął mnie do siebie.
Co jest kurwa ?
- Vivienne potknęła się podczas biegu - oblizał swoje pełne usta i wyszczerzył je w udawanym uśmiechu
Brawo ! Powinien dostać oscara !
Lekarz spojrzał na mnie jakby szukając potwierdzenia .
Dłoń blondyna , która obejmowała mnie z tyłu złapała za mój  lewy pośladek z taką siłą , że prawie pisnęłam z bólu .
- Prawda kochanie ? - zwrócił sie do mnie przesłodzonym tonem .
Kiwnęłam głową . Chciałam tylko żeby zabrał tą rękę . Był silny jak cholera.
Lekarz zmierzył nas uważnym spojrzeniem , po czym odszedł pozostawiając mnie sam na sam z tym psychopatą.
On zaśmiał się znowu , objął mnie w talii i przyciągnął jeszcze bliżej  siebie.
Chciałam mu się wyrwać ale był ode mnie silniejszy. Nie miałam szans.
- Co jest kochanie ? - znowu ten fałszywy , przesłodzony ton - Wczoraj sama pchałaś mi język do gardła .
- Byłam pijana - prychnęłam
Uniósł brew w udawanym zdziwieniu .
- No co ty nie powiesz - przeczesał swoje włosy ręką  - Jutro przyjadę po ciebie do szkoły .
- Nie chodze do szkoły - wypaliłam bezmyślnie .
Teraz był już naprawdę zdziwiony .
- Mam lekcje w domu - skłamałam szybko
- W takim razie widzimy się jutro o 20 . Będę czekał pod twoim domem - odchrząknął
Zaśmiałam się.
- Nie mam zamiaru z tobą nigdzie iść - splunęłam na ziemię  - Jesteś chory !!
- Jutro . Dwudziesta . - zaczął iść w stronę swojego auta - inaczej twoi rodzice dowiedzą się , że ich córka jest uzależniona od alkoholu .
- CO ?! - zawołałam zirytowana
- Trochę zabawy z Photoshopem i mam cię jak w garści - zaśmiał się i odszedł pozostawiając mnie samą ... Znowu ...



----------------------------------------------------------------

Przepraszam za to , że taki krótki i chujowy ale mam tyle nauki , że brakuje mi czasu na wszystko :(
Pociesza mnie tylko myśl , że jeszcze 1,5 roku ,  a potem .... NARA SZKOŁO :D 
Dziękuję wam za wszystkie  miłe komentarze <3  Motywują mnie xxx 

niedziela, 10 listopada 2013

Chapter 4

[...] życie jest nie tylko trudne, czasem jest niemal niemożliwe [...]. - Jose Saramago

Blondyn ani drgnął . Z jego nosa kapała krew brudząc przy tym koszulę .
Oczy Nialla zwęziły się do granic możliwości.
-Wypierdalaj - krzyknął jednocześnie wskazując drzwi Stylesowi .
Harry spojrzał na mnie przepraszającym wzrokiem. Chciał się odezwać ale uniemożliwił mu to Horan.
Chwycił go za koszulkę i zaczął ciągnąć w stronę wyjścia. 
- Albo wyjdziesz sam albo cię Kurwa zabije ! - głos Nialla rozniósł się po całym domu.
Styles posłusznie opuścił posiadłość. Mimo ,że był silny i umięśniony to bał się swojego przyjaciela. Tak .. Wcale mu się nie dziwię. Z ogniem się nie igra.
 Nagle dotarło do mnie , że zostałam z nim sama.
Podszedł do mnie pewnym krokiem , chwycił za nadgarstek tym samym zmuszając mnie do wstania z kanapy. Staliśmy tak przez chwile i mierzyliśmy się wzrokiem.
- Masz nie stracić z nim dziewictwa  - odezwał się w kocu .
- Słucham? - Myślałam , że się przesłyszałam - Skąd w ogóle wiesz , czy jestem dziewicą ?!
Blondyn zaśmiał się ironicznie i przeczesał swoje włosy ręką.
- Po pierwsze: nie takim tonem . Po drugie: to widać kocie - puścił mi oko .  
Zaraz się porzygam.
- To ja decyduję z kim sypiam - zgromiłam go spojrzeniem. Sama się sobie dziwiłam , że nagle jestem taka odważna - I dla twojej wiadomości .. Nie , nie pociąga mnie Styles
- Jeszcze raz odezwiesz się do mnie w ten sposób to pożałujesz kocie - syknął niebezpiecznie i oblizał swoje pełne usta
- Żebyś chociaż była ładna ... - westchnął przeciągle - A tak to ... zero z ciebie pożytku .
Zabolało .. Nie powiem , że nie . Jeżeli tak ma wyglądać mój ostatni miesiąc to dlaczego nie mogę umrzeć już teraz ? Przełknęłam ślinę i potarłam swoje skronie rękami
- Czy mogę jechać do domu ? Moi rodzice się o mnie martwią - wyszeptałam . Byłam pewna , że jeżeli odezwę się trochę głośniej znowu mnie uderzy.
Znowu ten ironiczny śmiech .
- Napisałem twoim starym smsa z twojego telefonu , że pojechałaś na tydzień do ciotki - powiedział ze stoickim spokojem.
Zajebiście ! Grzebał mi w telefonie . Psychol !
Nie wierzę , że tak po prostu w to uwierzyli . Nie wierzę. Nie chciałam już jednak z nim dłużej dyskutować więc tylko pokiwałam głową i odwróciłam się na pięcie.
Niall miał jednak wobec mnie inne plany bo znów chwycił mnie za nadgarstek i odwrócił w swoją stronę .
- Robię dziś  w domu imprezę - zmierzył mnie wzrokiem od stóp aż po samą głowę - Potrzebujesz jakichś ubrać czy coś prawda ?
Wytrzeszczyłam na niego oczy.
- No co tak się gapisz ?!  - jego  głos znowu niebezpiecznie stał się głośniejszy - Nie chcę żebyś przynosiła mi wstyd .
Ja ? Przynosiła MU wstyd ? No to super . Poczułam się jak jakiś nic nie znaczący śmieć .
- Jakieś kosmetyki są w łazience a ciuchy kupiłem . - znowu przeczesał ręką swoją blond czuprynę - Mam nadzieję , że będą pasowały.
O popatrzcie jaka łaskawość !
- Idz wziąć prysznic a ja zaraz przyniosę ci ciuchy . Za jakieś dwie godziny zaczyna się impreza więc do tego czasu masz się doprowadzić do porządku. - powiedział
To teraz będzie mi rozkazywał ? Świetnie !
Nie odezwałam się jednak tylko pokiwałam głową na znak , że zrozumiałam.
- A ! - krzyknął Horan kiedy zmierzałam w kierunku schodów prowadzących na górę - Nie chcę żadnych numerów na imprezie jasne ?!
Zmierzył mnie groźnym wzrokiem.
Znowu tylko pokiwałam głową i ruszyłam na górę . Gdy dotarłam do łazienki , zamknęłam drzwi i podeszłam do ściany. Osunęłam się po niej i usiadłam na zimnej podłodze. Z moich oczu zaczęły płynąć niekontrolowane łzy . Dlaczego to wszystko spotyka mnie ? Choroba , bliska śmierć , porwanie , próba zgwałcenia ... kurwa mać ! Co jest nie tak z tym światem? Wzięłam głęboki oddech , otarłam łzy , wstałam i zrzuciłam z siebie ubrania . Weszłam pod prysznic i kiedy tylko poczułam na sobie strumień gorącej wody zapomniałam o  całym świecie. Kiedy wyszłam z kabiny zauważyłam , że na podłodze leżą jakieś ubrania . Cholera!!  Był tu kiedy stałam nago pod prysznicem. Wciągnęłam głęboko powietrze i schyliłam się aby podnieść leżące na ziemi ubrania i buty .
Czarna koronkowa bielizna ? Serio ?
Szybko wciągnęłam ją na siebie bo nie miałam innego wyboru . Szara sukienka bez rękawów , do tego biały pasek , który podkreśla talię i szare szpilki . No nie powiem. Ma chłopak gust . W szafce znalazłam masę przeróżnych kosmetyków , biżuterię i nawet suszarkę do włosów. . Pewnie często przychodzą do niego na noc jakieś dziewczyny i najzwyczajniej w świecie rano zapominają o niektórych rzeczach . Wysuszyłam włosy i spięłam je w wysoki kok. Na twarz nałożyłam podkład , powieki pomalowałam cieniem w cielistym kolorze i przeciągnęłam eyelinerem . Wytuszowałam rzęsy , a usta pomalowałam jasną szminką. Na koniec włosy spryskałam lakierem i założyłam srebrne kolczyki. Byłam gotowa. Przynajmniej fizycznie.
Wyszłam z łazienki i zeszłam na dół do kuchni. Ujrzałam blondyna palącego papierosa.  Gdy mnie zobaczył jego oczy praktycznie wyszły z orbit. Podeszłam do niego i oparłam się plecami o kuchenny blat . Niall wyciągnął w moją stronę paczkę papierosów. Bez wahania sięgnęłam po jednego . Horan wyciągnął z kieszeni swoich jeansów zapalniczkę i odpalił nią mojego papierosa. Głęboko zaciągnęłam się tytoniowym dymem. Od razu lepiej. Nie byłam nałogowym palaczem. Paliłam od czasu do czasu na imprezach. Staliśmy tak w ciszy paląc papierosy i patrząc wszędzie tylko nie na siebie.
To nie było uciążliwe . Tak było dobrze. Cisza nam odpowiadała.


*GODZINĘ PÓŹNIEJ* 


W domu zbierało się coraz więcej ludzi. Stałam na schodach i obserwowałam śmiejących  i cieszących się z życia ludzi. Też chciałabym czuć się tak beztrosko.
- Cześć mała - przede mną pojawił się jakiś chłopak z dwom drinkami - Chcesz ?
Wyszczerzyłam zęby w szerokim uśmiechu i sięgnęłam po drinka.
- Dlaczego taka piękna dziewczyna stoi tutaj sama ? - zapytał
- Dlaczego cię to interesuje ? - odpowiedziałam mu pytaniem na pytanie.
Chłopak uderzył się ręką w czoło
- O przepraszam ! - zawołał - Gdzie moje maniery ? Jestem Louis
Wyciągnął w moim kierunku rękę a ja podałam mu swoją
- Jestem Vivienne - uśmiechnęłam się do niego serdecznie
Duszkiem wypiłam swojego drinka na co Louis wybuchnął śmiechem.
- Oj dziewczyno - pokręcił z niedowierzaniem głową - Ty to masz temperament .
Nie sposób było przy nim zachować powagę lub być smutnym.
- To co ? następny ?  - zapytał rozbawiony
Pokiwałam głową ze śmiechem . Kiedy Louis się oddalił usiadłam na ostatnim dolnym schodku a głowę oparłam na kolanach .
Poczułam czyjąś obecność więc podniosłam swój wzrok w górę i ujrzałam Harrego.
-Cześć - uśmiechnął się nieśmiało
- Hej - oddałam mu uśmiech
- Vivienne... Ja ymm przepraszam , że cię zostawiłem - zaczął się tłumaczyć
- Jest ok Harry - wstałam i uścisnęłam przyjaznie loczka.
- Przyjaciele ? - zapytał z nadzieją w oczach
- Przyjaciele - zaśmiałam się i oplotłam rękami jego szyję. Harry podniósł mnie do góry i zaczął kręcić wokół własnej osi.
Kiedy postawił mnie na ziemi oboje wybuchliśmy niepohamowanym śmiechem .
- Będzie dobrze Viv - zapewnił mnie
- Nie będzie Harry ,ale dziękuje , że jesteś - ujrzałam Louisa który zbliżał się do nas z drinkami w rękach .
- O cześć Harry - Lou podał mi oba drinki i uścisnął Harrego
- Lou stary ! Sto lat cię nie widziałem - Styles oddał mu uścisk.
Najwyraźniej bardzo dobrze się znali.





Impreza się rozkręcała ,a ja Lou i Harry właśnie kończyliśmy pić chyba z dziesiątego drinka. W głowie mi szumiało .
- Vivi idziemy tańczyć ! - zawołał Louis
Harry pomógł mi wstać z kanapy i zaprowadził mnie na parkiet czytaj środek salonu.
Zaczęłam poruszać się w rytm głośnej muzyki. Alkohol , który płynął w moich żyłach dodawał mi pewności siebie . Ktoś podał mi kolejnego drinka. Jedenastego ? Dwunastego ? Kogo to obchodzi ?
Tańczyłam zapominając o całym świecie i wszystkich złych rzeczach , które ostatnio mnie spotkały.
Kiedy tylko kończyłam jednego drinka , ktoś przynosił mi następnego .
Po jakimś czasie stwierdziłam , że jest mi za gorąco i muszę iść się przewietrzyć . Nigdzie nie widziałam ani Harrego ani Lou więc po prostu wyszłam a raczej zatoczyłam się sama.
Na dworze tez było trochę ludzi. Wśród nich dostrzegłam blondyna , który stał z kolegami i palił papierosa.
Ledwo stałam na nogach ale  adrenalina wymieszana z alkoholem dodały mi odwagi i siły.
Pewnym krokiem podeszłam do Horana .
- TY ! - krzyknęłam wskazując na niego palcem
- Jesteś pijana - powiedział surowo
Zaśmiałam mu się w twarz
- Kogo jak kogo , ale ciebie nie powinno to obchodzić ! - krzyknęłam
Zdenerwowany chłopak chwycił mnie za nadgarstek i zaprowadził trochę dalej od grupy swoich kolegów.
- No uderz mnie ! Uderz bo to kurwa potrafisz najlepiej ! - zaczęłam się drzeć .
Uwaga wszystkich była skupiona na nas.
- Uspokój się Vivienne - powiedział ostro
Dyszałam głośno jak po przebiegnięciu jakiegoś maratonu.
Spojrzałam mu prosto w oczy . Nie wiem czy to przez alkohol czy przez te jego cholerne niebieskie oczy ale nagle zmniejszyłam odległość między nami i  wpiłam się gwałtownie w jego usta.  Byłam pewna , że mnie odepchnie , uderzy albo nawrzeszczy na mnie jednak chłopak z wielkim zaangażowaniem odwzajemnił mój pocałunek.  Jego język rozchylił moje wargi i zwinnie wślizgnął się do środka. Kolana dosłownie mi zmiękły gdy jego duża dłoń wylądowała na mojej talii.
Gdy brakło nam tchu jego mokre usta wylądowały na mojej szyi, doprowadzając mnie tym do szału. Dyszałam głośno a moje serce biło w zawrotnym tempie. Chciałam więcej ... Zdecydowanie chciałam więcej. Nie wiem jak to się stało ale w tej chwili nie interesował mnie nikt inny tylko ten pokręcony na tysiąc sposobów psychol .
- Jeszcze nie teraz kocie - wyszeptał mi do ucha.
Złapał mnie mocno obiema rękami za pośladki i uniósł do góry.
- Jeszcze przyjdzie na to czas - wgryzł się mocno w moją szyję ssąc i całując moją skórę po czym opuścił mnie na ziemię i jak gdyby nigdy nic odszedł zostawiając mnie samą przed domem.